ยามราตรีล่วงลึก ลมภูเขาพัดหวีดหวิวอยู่นอกกระโจม
เฉินเส้าอันนอนอยู่เพียงลำพังในกระโจมเล็กสีเงิน มือทั้งสองประสานรองท้ายทอย พลางเหม่อมองเพดานกระโจม
กลางวันวันนี้เขาเผลอปากไว พูดเรื่องดินปืนหลุดออกไป แม้จะกุเรื่องขึ้นมาหลอกลวงเป็นการชั่วคราวได้แล้ว แต่สายตากระตือรือร้นของฮ่องเต้กับองค์รัชทายาทยังติดตาไม่หาย หลังกลับวังแล้วทั้งสองคงเร่งรัดให้เขาหาสูตรที่ว่าเป็นแน่
เขาต้องจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด
การทำสูตรขึ้นมาสักแผ่นให้ดูเก่า เรื่องนี้ควรหาผู้เชี่ยวชาญมาทำให้
เฉินเส้าอันพลิกตัว หลับตาลง แล้วจิตสำนึกก็จมเข้าสู่ระบบ
หน้าจอเสมือนสว่างวาบขึ้นตรงหน้า เขาเปิดแพลตฟอร์มซื้อขายของมือสองที่ชื่อหมางอวี๋อย่างคล่องแคล่ว แล้วลงประกาศงาน
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ข้อความลงในหน้าประกาศว่า
“ต้องการกระดาษเก่าหนึ่งแผ่น ทำให้ดูโบราณและมีร่องรอยกาลเวลา เขียนสูตรดินปืนโบราณลงไป ใช้พู่กันเขียน หมึกต้องจางลงอย่างเป็นธรรมชาติ กระดาษควรดูเหมือนของเก่าที่เก็บไว้มาสิบกว่าปี ใช้เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากถ่ายละครสั้น”
คิดแล้วก็เติมท้ายข้อความอีกประโยคว่า “ราคาเจรจากันได้ ต้องใช้ด่วน ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี”
หลังส่งประกาศออกไป เขาก็นั่งรออยู่ครู่หนึ่ง
เดิมทีคิดว่างานเฉพาะทางเช่นนี้คงต้องรอสักพักกว่าจะมีคนรับ ไม่คาดว่าผ่านไปไม่ถึงเวลาจุดธูป ระบบก็เด้งข้อความขึ้นมา
【งานของท่านมีผู้รับแล้ว】
เฉินเส้าอันกระปรี้กระเปร่าขึ้น รีบกดเข้าไปดู
ไอดีของผู้รับงานชื่อ “ช่างเก่าแห่งหอหมึกหอม” รูปประจำตัวเป็นแท่นฝนหมึกแบบเรียบง่ายโบราณ ส่วนคำแนะนำตัวเขียนว่า “มุ่งมั่นฟื้นฟูและจำลองหนังสือโบราณมานานยี่สิบปี”