สิ้นเสียงพูด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เย่หลี่สยงกับเซียวชีสบตากัน เซียวชีรีบก้าวไปข้างประตู ชะโงกมองลอดร่องประตูออกไป ก่อนหันกลับมากระซิบเสียงต่ำ
“เป็นเจ้าหนุ่มนั่น มาคนเดียว แบกถุงผ้าใบใหญ่ด้วย”
มุมปากเย่หลี่สยงยกขึ้น เขายิ้มอย่างได้ใจ “เปิดประตู ให้เขาเข้ามา”
เซียวชีปลดกลอน เฉินเส้าอันแบกถุงผ้าหนักอึ้ง เดินหอบแฮกเข้ามา
เหงื่อท่วมศีรษะและใบหน้า เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปกว่าครึ่ง ดูท่าคงวิ่งมาไม่น้อย
“ของเอามาแล้ว” เฉินเส้าอันวางถุงผ้าลงกับพื้น เกิดเสียงทึบหนักดังขึ้น
“นี่คือข้าวโพดกับมันฝรั่งที่พวกเจ้าต้องการ รีบปล่อยหลิ่วหยาซะ”
เย่หลี่สยงลุกขึ้น เดินยิ้มแย้มไปตรงหน้าถุงผ้า “อย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าขอตรวจของก่อน”
เขาก้มลง เอื้อมมือแก้เชือกที่มัดปากถุง แล้วถ่างปากถุงออก ก้มมองเข้าไป—
ข้างในอัดแน่นไปด้วยอิฐและก้อนหินเต็มถุง
สีหน้าเย่หลี่สยงพลันหม่นคล้ำ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน กำลังจะระเบิดโทสะ แต่เสียงทึบหนัก “ตุ้บ” พลันดังขึ้นจากด้านหลัง
หางตาเขาเห็นเซียวชีล้มตึงอยู่บนพื้น ร่างกระตุกอย่างรุนแรงราวกับถูกเขย่า น้ำลายฟูมปาก ลูกตากลอกขึ้นขาว มีดสั้นในมือร่วงลงพื้น
เย่หลี่สยงตกตะลึงยิ่งนัก ไม่ทันได้คิดให้มากความก็ล้วงมือเข้าอกเสื้อ หยิบมีดสั้นออกมาแล้วหันขวับ เตรียมพุ่งเข้าใส่เฉินเส้าอัน
แต่เฉินเส้าอันเร็วยิ่งกว่า เขากำกระบองสั้นสีดำสนิทไว้ในมือ แล้วแทงเข้าใส่เย่หลี่สยงอย่างแรง