ทางไป๋ซูเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นจริง ๆ
ข้างหน้ามีอุบัติเหตุทางรถยนต์
รถติด
เมื่อเห็นเวลาผ่านไปทีละวินาที ไป๋ซูก็ร้อนใจจนแทบเป็นบ้า
เหลือแค่สัญญาณไฟจราจรอีกแห่ง เลี้ยวอีกทีเดียวก็ถึงบ้านแล้ว แต่ดันมาติดแหง็กเพราะอุบัติเหตุในจังหวะนี้พอดี
เธอเหลือบมองหน้าแชตเวยซิ่นที่คุยกับคุณย่า เวลาสำหรับดาวน์โหลดเหลือเพียง 10 นาทีสุดท้ายแล้ว
ถ้ามีทางลัด เธอคงไปทางนั้นแล้ว น่าเสียดายที่กลับบ้านเกิดได้แค่เส้นทางนี้ จึงทำได้เพียงรอ
ไป๋ซูเกือบจะกระโดดลงจากรถแล้ววิ่งไปเอง
ขณะที่เธอกระวนกระวายราวกับมดอยู่บนกระทะร้อน รถข้างหน้าก็เริ่มเคลื่อนที่
ไป๋ซูรีบขับตามไป พอผ่านจุดเกิดเหตุถึงได้รู้ว่ารถสองคันชนกัน แต่ไม่มีใครเป็นอะไร หลังถ่ายรูปเพื่อแจ้งประกันแล้วก็เลื่อนรถไปจอดข้างทาง ทำให้เสียเวลาไปเล็กน้อย
ไป๋ซูแทบสบถด่า
เธอเหยียบคันเร่งจนเกือบไม่ทันไฟเหลือง แต่ก็ผ่านสัญญาณไฟจราจรไปได้อย่างราบรื่น ขับต่อไปอีกหลายร้อยเมตรแล้วเลี้ยว มุ่งหน้าไปยังบ้านชานเมือง
เธอเหลือบมองเวลา ตอนนี้เหลือเวลาให้ดาวน์โหลดแค่ 3 นาที
ไป๋ซูเร่งความเร็วทันที อีก 1 นาทีต่อมา รถก็จอดหน้าบ้าน เธอจอดรถอย่างรวดเดียวจบ ดึงเบรกมือ แล้วเปิดประตูบ้านทันที ขณะเดียวกันก็กดดาวน์โหลดและบันทึกรูปภาพ
ทันทีที่เธอบันทึกรูปภาพ กล่องมากกว่า 20 ใบก็ทยอยปรากฏขึ้นในลานบ้านที่รกไปด้วยวัชพืช
ไป๋ซูมองรูปภาพที่ถูกลบจนหมด แล้วมองรูปผลไม้ของตัวเองที่หายไป ก็รู้ว่าคุณย่าคงรับผลไม้ไปแล้ว
ส่งสิ่งของข้ามไปมาได้จริงด้วย
เยี่ยมไปเลย!
เธอใช้เวลาในวินาทีสุดท้ายดึงทองคำ เงิน เครื่องประดับ ของเก่า ภาพเขียนตัวอักษร และสิ่งของจิปาถะอื่น ๆ ออกมาจนหมด ไป๋ซูถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่!
เพื่อไม่ให้ใครมาเห็นทองคำและเครื่องประดับในลานบ้าน หลังดึงของมีค่าออกมาเสร็จ ไป๋ซูถึงมีเวลาปิดประตูรั้ว แล้วค่อยชื่นชมของเหล่านั้นให้เต็มที่ มือซ้ายถือทองแท่ง มือขวาถือเงินแท่ง บนศีรษะสวมหมวกงดงามประดับปิ่นหยกสีเขียว เรียกได้ว่าดีใจจนเนื้อเต้น
หลังชื่นชมจนพอใจแล้ว เธอก็เริ่มออกแรงยกกล่องเหล่านั้นเข้าบ้านและล็อกไว้ จะปล่อยทิ้งไว้ในลานบ้านแบบนี้ไม่ได้
เมื่อครู่เวลาไม่พอ จึงทำได้แค่วางไว้ในลานบ้าน
โชคดีที่บ้านมีรถเข็นมือ ไป๋ซูเหงื่อท่วมตัว กว่าจะยกกล่องกว่ายี่สิบใบเข้าไปไว้ในห้องเก็บของที่ว่างอยู่ได้ พอดีก็ได้ยินเสียงเคาะประตู «ซูซู กลับมาแล้วเหรอ?»
ไป๋ซูรีบปิดประตู เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วเดินออกไปด้วยสีหน้าปกติ «ป้าหวังมาทำอะไรเหรอคะ?»
«ฉันก็ว่าแล้วว่ารถที่จอดหน้าบ้านต้องเป็นรถของหนู เห็นคิดว่าหนูกลับมาแล้วเลยแวะมาดู กินข้าวกลางวันหรือยัง ถ้ายังก็มากินที่บ้านป้าสิ» ป้าหวังชวนกินข้าวอย่างกระตือรือร้น
ไป๋ซูยิ้มแล้วส่ายหน้า «กินแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะป้า หนูแค่กลับมาดูบ้าน เดี๋ยวก็ไปแล้ว»
«เด็กคนนี้นี่ ไม่ต้องเกรงใจป้าหรอก เมื่อก่อนพ่อแม่กับคุณย่าของหนูยังอยู่ ก็ช่วยบ้านเราไว้ตั้งเยอะ ใครจะไปรู้ว่าพวกเขา...» พอเห็นไป๋ซูเงียบไม่พูดอะไร แววตาเศร้าสร้อย ป้าหวังก็ไม่อยากซ้ำเติมแผลใจของเธอ
ป้าหวังปลอบว่า «เรื่องมันผ่านไปแล้ว หนูใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็มาหาป้านะ»
ไป๋ซูพยักหน้า «ขอบคุณค่ะป้า หนูรู้แล้ว ป้ากลับไปกินข้าวก่อนเถอะ หนูขอจัดของหน่อย ตอนเย็นยังต้องไปทำงานค่ะ!»
ป้าหวังไม่อยู่ต่อ พยักหน้าแล้วกลับบ้าน ปล่อยให้ไป๋ซูจัดการธุระของตัวเอง
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแค่เพื่อนบ้าน จะมาแทนที่ครอบครัวที่จากไปแล้วของไป๋ซูไม่ได้
พอป้าหวังกลับไป ไป๋ซูก็ตรวจดูหน้าแชตกับคุณย่า เมื่อเห็นว่าไม่มีข้อความใหม่ เธอก็อดส่งข้อความเสียงไปหาไม่ได้ «คุณย่า ทางนั้นเป็นยังไงบ้างแล้วคะ?»
ข้อความเสียงส่งไม่ออก ไม่นานก็ปรากฏข้อความว่า ส่งไม่สำเร็จ
ไป๋ซูรู้ว่าคงต้องรอถึงพรุ่งนี้ถึงจะติดต่อกันได้
ระหว่างนั้นเธอถอนวัชพืชในลานบ้าน
เมื่อก่อนตอนพ่อแม่กับคุณย่ายังอยู่ บ้านสะอาดเอี่ยม ไม่มีวัชพืชแม้แต่ต้นเดียว
เธอไม่ได้กลับมาแค่ 2 เดือน ลานบ้านก็มีวัชพืชขึ้นเต็มไปหมดแล้ว
ในบ้านก็หม่นหมอง ฝุ่นกับใยแมงมุมมีอยู่ไม่น้อย
ไป๋ซูถอนวัชพืชในลานบ้านเสร็จ แล้วยังทำความสะอาดบ้านอีกหนึ่งรอบ จนปวดหลังแทบยืดตัวไม่ขึ้น
เห็นว่าเริ่มดึกแล้ว แถมเธอยังหิวจนเวียนหัว จึงคิดจะออกไปหาอะไรกินและเตรียมตัวไปทำงานตอนเย็น
ถึงจะติดต่อคุณย่าได้ แต่ก็ยังต้องไปทำงานอยู่ดี
ก่อนออกไป เธอกลับไปดูหีบ 27 ใบอีกครั้ง ของมีค่าข้างในเปล่งประกายสีทอง ดูก็รู้ว่าราคาแพง
เธอไม่วางใจ แต่ก็ทำได้แค่ทิ้งไว้ที่บ้านเกิด ของมีมากมายขนาดนี้ เธอกลัวจริง ๆ ว่าจะถูกขโมยไป ทว่าก็ไม่มีที่ไหนปลอดภัยกว่านี้ให้เก็บแล้ว
ถ้ามีมิติเก็บของเหมือนในนิยายที่เธออ่านก็คงดี
กำลังคิดอยู่ แสงวาบหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของไป๋ซู
เธอเดินเข้าไปดูด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นหยกขาวมันแพะชิ้นหนึ่งในกล่องเครื่องประดับ ซึ่งดึงดูดสายตาเธอไว้
ไป๋ซูหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นจี้หยกปลาคู่ครึ่งชิ้น มีแค่ซีกซ้าย อีกซีกหนึ่งน่าจะมีอยู่แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เธอค้นกล่องเครื่องประดับจนทั่วก็ไม่เจอ
คงอยู่ในกล่องพวกนั้นที่บ้าน กลับไปค่อยหาอีกทีแล้วกัน
ขณะถือจี้หยกขาวมันแพะเดินกลับไปที่รถ จู่ ๆ ไป๋ซูก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอมองหยกในมือราวกับถูกผีสิง แล้วหยิบกล่องยาประจำบ้านจากในรถ ข้างในมียาฆ่าเชื้อที่เธอใส่ไว้ ยาสามัญประจำบ้านอย่างอื่น และมีดผ่าตัดที่คมกริบเล่มหนึ่ง หลังฆ่าเชื้อแล้ว เธอก็กรีดปลายนิ้วเบา ๆ จนเป็นแผลเล็ก ๆ
เลือดซึมออกมา ไป๋ซูรีบป้ายลงบนจี้หยกขาวมันแพะปลาคู่ทันที
เธอมองจี้หยกด้วยความสงสัยว่าจะเปิดมิติได้อย่างที่คิดหรือเปล่า
ขณะเดียวกันก็แปะพลาสเตอร์ปิดแผลที่ปลายนิ้วเพื่อห้ามเลือด
หนึ่งวินาที สองวินาที สาม...
ยังไม่ทันครบสามวินาที แสงจากจี้หยกขาวมันแพะก็วาบเข้าตาไป๋ซู พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในมิติทรงลูกบาศก์ว่างเปล่า กะขนาดคร่าว ๆ แล้วใหญ่เท่าสนามบาสเกตบอล เธอตกตะลึงอย่างมาก «มิติเก็บของเหรอ?»
«ฮ่า ๆ ฉันเปิดมิติเก็บของได้จริง ๆ ด้วย!» ไป๋ซูดีใจจนเนื้อเต้น มิติใหญ่ขนาดนี้ เก็บของได้เหลือเฟือเลย
ไป๋ซูอยากเก็บของมีค่าที่ซ่อนอยู่ในบ้านเข้ามิติ
เพียงนึกในใจ เธอก็กลับมาอยู่ในรถอีกครั้ง ชุดปฐมพยาบาลที่ใช้แล้ววางอยู่บนเบาะข้างคนขับ
ฝาขวดยาฆ่าเชื้อยังไม่ได้ปิด เธอจึงปิดมันแล้วเก็บชุดปฐมพยาบาลให้เรียบร้อย
ไป๋ซูสวมจี้หยกขาวมันแพะไว้ที่คอ เปิดประตูรถลงมา แล้วกลับไปที่ห้องเก็บของ ตั้งใจจะเก็บของมีค่าที่ซ่อนไว้ข้างในเข้ามิติ
แค่คิดในใจ กล่อง 27 ใบก็หายไปทีละใบ ๆ ในห้องเก็บของเหลือเพียงของจิปาถะในบ้าน เช่น ไม้กวาด ไม้ถูพื้น เก้าอี้พลาสติกสีแดงกับถังและกะละมังพลาสติกที่ยังไม่ได้ใช้ชั่วคราว
กล่องทั้งหมดถูกเก็บเข้าไปในมิติ
ไป๋ซูเข้าไปตรวจดู กล่อง 27 ใบใช้พื้นที่ไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น
มิติเก็บของนี้ทั้งกว้างทั้งใช้งานสะดวก ไป๋ซูชอบมาก
ตอนนี้ดีเลย มีมิติเก็บของไว้เก็บของมีค่า ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวว่าทิ้งไว้ที่บ้านเกิดแล้วจะมีคนมาเห็นหรือขโมยไปอีก
พอเก็บของมีค่าเสร็จ ท้องของไป๋ซูก็ร้องจ๊อก ๆ เธอขึ้นรถไปหยิบลูกอมผลไม้มาหนึ่งเม็ดกิน ป้องกันน้ำตาลในเลือดต่ำจนไม่มีแรงเหยียบคันเร่งทีหลัง
ตอนจะไป เธอทักทายป้าหวังแล้วค่อยขับรถออกมา
ไป๋ซูไม่รู้เลยว่าคืนนั้นมีคนมาค้นบ้านเธอรอบหนึ่ง คิดว่าเธอขนของอะไรกลับมา จึงงัดกุญแจประตู แล้วใช้เครื่องมือเฉพาะสำหรับตรวจหาทองคำค้นทั่วทั้งชั้นบนชั้นล่าง แต่สุดท้ายก็กลับไปมือเปล่า
ถ้าเธอไม่ได้บังเอิญได้มิติจากจี้หยกมา กล่องทั้ง 27 ใบที่ทิ้งไว้ที่บ้านเกิดก็คงถูกขโมยไป แบบนั้นก็เท่ากับยกของให้โจรไม่ใช่เหรอ?
ไป๋ซูเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวหอยทากเปิดอยู่ จึงจอดรถริมทาง สั่งก๋วยเตี๋ยวหอยทากใส่ตีนเป็ดหนึ่งชาม แล้วสั่งน้ำหวานมันสำปะหลังมาอีกหนึ่งถ้วย เนื้อเหนียวนุ่ม เคี้ยวหนึบหนับ กินจนอิ่มหนำแล้วก็ขับรถกลับบ้านต่อ
เปิดประตูเข้าไป กล่องต่าง ๆ ฉากกั้น และแจกันในบ้านยังอยู่ครบ
ของพวกนี้อัดแน่นอยู่ในห้องชุดแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นจนแทบไม่มีที่ให้ยืน
ไป๋ซูปิดประตู แล้วใช้ความคิดเก็บกล่องสิบกว่าใบในห้องนั่งเล่นเข้ามิติทั้งหมด
ฉากกั้นบานใหญ่บนระเบียงก็ถูกเก็บเข้าไปในมิติด้วย
เฟอร์นิเจอร์ไม้แดงราคาแพงในห้องนอนก็ถูกเก็บเข้าไปในมิติ
แม้แต่กล่องใบเล็กเจ็ดแปดใบที่อัดแน่นอยู่ในห้องครัวกับห้องน้ำก็ถูกเก็บเข้าไปในมิติ
ชั่วพริบตา บ้านก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับกล่องเหล่านั้นไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
พอเข้าไปดูในมิติ สิ่งของจากรูปภาพ 99 รูปที่คุณย่าส่งมา นอกจากม้า 5 ตัวที่ฝากเลี้ยงไว้ในฟาร์มม้าแล้ว ที่เหลือก็อยู่ในมิติทั้งหมด
พอมีมิติเก็บของแล้ว ไป๋ซูก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีโจรหมายตา หรือกลัวว่าของจะหายอีก
สิ่งของมากมายขนาดนั้นใช้พื้นที่ในมิติไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น