เมื่อเผชิญกับสายตาคาดหวังปนอ้อนวอนของเหล่าครูฝึกม้า ไป๋ซูปฏิเสธอย่างจริงจังว่า “ขอโทษนะ ตอนนี้ยังไม่คิดเรื่องนี้!”
อีกอย่าง เธอก็ไม่รู้ว่ามันถูกตอนหรือยัง
เธอไม่รู้ แต่พวกครูฝึกม้ารู้ แค่เห็นม้าตัวผู้ตัวใหญ่ที่อ้วนพีแข็งแรงและดูมีพละกำลังเต็มเปี่ยม ก็รู้แล้วว่ายังไม่ได้ตอน
ม้าดีขนาดนี้ ถ้าไม่เก็บไว้สืบพันธุ์ก็น่าเสียดาย
ตอนนี้หาม้าตัวผู้ดี ๆ แบบนี้ได้ยาก แถมยังเป็นม้าเหงื่อโลหิตอีกด้วย!
จะไม่ให้พวกเขาหวั่นไหวได้อย่างไร
ไป๋ซูปฏิเสธอย่างชัดเจน พวกเขาจึงทำได้แค่ยอมแพ้
ไป๋ซูรีบจัดการธุระ เธอลูบแผงคอของแม่ม้าที่เต็มใจเข้ามาคลอเคลีย “พวกเธออยู่ดี ๆ นะ รอฉันจัดการธุระเสร็จแล้วจะมารับ กลับอยู่ที่นี่ดี ๆ ล่ะ!”
ม้าตัวใหญ่สี่ตัวกับลูกม้าตัวหนึ่งที่ดูเหมือนเพิ่งเกิดได้ไม่นาน ถูกครูฝึกม้าจูงออกไป
พวกเขาพยายามเอาใจม้าทั้งสี่ตัว แต่กลับถูกพวกมันเมินใส่อย่างเย็นชา หากใครไม่รู้จักเว้นระยะแล้วคิดจะลูบตัวพวกมัน ก็จะถูกพ่นลมหายใจใส่ บางทีก็ถึงขั้นทำท่าจะเตะหรือกัดคน
ถึงจะชอบมากแค่ไหน พวกเขาก็ทำได้เพียงมองอยู่ไกล ๆ ห้ามเข้าไปเล่นใกล้ ๆ
ไป๋ซูจัดการเรื่องม้าเรียบร้อย ก็รีบขับรถไปทางบ้านเก่าทันที ระหว่างทางใช้เวลาครึ่งชั่วโมง หากรถติดก็ไม่แน่ว่าจะใช้เวลาเท่าไร
เธอดูเวลานับถอยหลังของการดึงสิ่งของ เหลือแค่ 50 นาที
ไป๋ซูเหยียบคันเร่ง มุ่งหน้าไปทางบ้านเก่าอย่างเร่งรีบ
ระหว่างทางเธอยังคิดว่า หรือจะเช่าโกดังสักแห่งไว้เก็บของดี
เวลา 50 นาทีไม่พอให้เช่าโกดังแน่ ๆ
บ้านที่บ้านเก่าเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
......
ราชวงศ์ต้าเฉียน จวนโหวหย่งหนิง
“ฮูหยินเฒ่า ท่านหญิงแห่งจวนอ๋องจิ้นเชิญท่านไปพบ บอกว่ามีเรื่องสำคัญเจ้าค่ะ” แม่นมเข้ามารายงาน
หม่ากุ้ยหลานพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว ของที่ให้พวกเจ้าเตรียมไว้ เตรียมพร้อมหรือยัง?”
แม่นมพยักหน้า “เตรียมพร้อมหมดแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินเฒ่าโปรดวางใจ”
หม่ากุ้ยหลานพยักหน้าอย่างพอใจ “ต้องปลอมแปลงให้ดี อย่าให้พวกนั้นรู้ว่าของถูกสับเปลี่ยนไปแล้ว”
แม่นมพยักหน้า “ฮูหยินเฒ่าโปรดวางใจเจ้าค่ะ ไม่มีทางปล่อยให้พวกนั้นได้ประโยชน์ไปง่าย ๆ แน่”
หม่ากุ้ยหลานยกมุมปาก แน่นอนอยู่แล้ว ทรัพย์สมบัติที่นางอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก จะปล่อยให้พวกโจรชั่วได้ไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
นางมีหลานสาว ยกให้หลานสาวไม่ดีกว่าหรือ?
คิดถึงตรงนี้ หม่ากุ้ยหลานฉวยจังหวะที่แม่นมออกไป หยิบป้ายเอวออกมา ยามไม่ได้ใช้งาน มันก็เป็นเพียงป้ายเอวธรรมดาที่ดูไม่มีอะไรพิเศษ
เพียงปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ มันก็จะกลายเป็นโทรศัพท์มือถือที่นางเคยใช้ในยุคปัจจุบัน
นี่เป็นของที่ระบบช่วยปลอมแปลงให้ ไม่เสียแรงที่นางใช้เวลาสามปีจัดการจวนโหว จนได้รับรางวัลจากระบบ
ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือสำเร็จ หม่ากุ้ยหลานเปิดเวยซิ่น แล้วกดเข้าไปที่รูปประจำตัวของหลานสาวซึ่งนางปักหมุดไว้ พบว่าอีกฝ่ายส่งข้อความมาหานางหนึ่งข้อความ
เมื่อกดเปิดดูก็เห็นเป็นภาพผลไม้ เพียงเห็นโต๊ะก็รู้ว่าเป็นโต๊ะน้ำชาในห้องเช่าที่หลานสาวเช่าอยู่ใกล้โรงพยาบาล
ในภาพมีแอปเปิลสามลูก สาลี่หวงก้วนสองลูก ส้มสี่ลูก และพุทราฤดูหนาวหนึ่งกล่อง
จากตรงนี้พอจะคาดเดาได้ว่าทางนั้นกับนางเป็นฤดูกาลเดียวกัน น่าจะเป็นช่วงก่อนหรือหลังเทศกาลไหว้พระจันทร์ไม่นาน ผลไม้พวกนี้ส่วนใหญ่จะขายดีหลังเทศกาลไหว้พระจันทร์
ส้มสีเขียวอมเหลือง ดูจากเปลือกก็รู้ว่าเพิ่งเริ่มวางขายได้ไม่นาน ยังไม่ถึงช่วงที่ส้มจะออกสู่ตลาดจำนวนมาก น่าจะเป็นช่วงเดือนตุลาคม
ทางนี้ก็เป็นช่วงเดือนตุลาคมเช่นกัน
ฤดูกาลของโลกทั้งสองใบตรงกัน
ดีเลย ต่อไปจะส่งเสบียงไปมาได้สะดวก
หม่ากุ้ยหลานดาวน์โหลดภาพผลไม้แล้วบันทึกไว้
วินาทีถัดมา
ผลไม้หนึ่งถุงปรากฏเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บนพื้นตรงหน้า
เมื่อสัมผัสแล้วยังรู้สึกถึงไอเย็นจากตู้เย็น หม่ากุ้ยหลานก็ได้สติขึ้นมาก เธอรีบเก็บผลไม้เข้าไป แล้วนำไปวางในจานผลไม้
เมื่อแน่ใจว่าทางหลานสาวก็ส่งสิ่งของมาได้ ต่อให้หลังจากนี้ถูกเนรเทศไปยังดินแดนหนาวเหน็บห่างออกไป 2,000 ลี้ หม่ากุ้ยหลานก็ไม่กลัว
นางยังมีหลานสาวที่พึ่งพาได้ คอยช่วยเหลือครอบครัวของนางระหว่างทาง
หม่ากุ้ยหลานคิดว่าหลานสาวคงไม่ส่งมาแค่ภาพสิ่งของภาพเดียว จึงค้นดูทั่วทั้งห้อง แต่พบแค่ผลไม้พวกนี้ ไม่มีอย่างอื่นอีก
หม่ากุ้ยหลานขมวดคิ้ว หรือว่าทางหลานสาวจะส่งภาพสิ่งของมาได้แค่ภาพเดียว?
หม่ากุ้ยหลานคลุกคลีกับระบบมาหลายปี จึงรู้ว่าระบบงกแค่ไหน ไม่มีทางใจป้ำส่งสิ่งของมาให้ตามใจชอบแน่
เมื่อเข้าใจเรื่องนี้แล้ว แม้หม่ากุ้ยหลานจะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ส่งมาได้สักนิดก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เมื่อนึกถึงทางลูกสะใภ้แล้ว เทียบกับจวนโหวของพวกนาง สมบัติในจวนอ๋องมีมากกว่ากันเยอะ!
ตอนนี้ไม่รีบเก็บสมบัติส่งให้หลานสาว แล้วจะรอถึงเมื่อไร?
หม่ากุ้ยหลานมองเวลา ยังเหลืออีก 40 นาทีก่อนจะถูกยึดทรัพย์ หญิงชราจึงวิ่งเหยาะ ๆ ขึ้นรถม้า สั่งให้สารถีเร่งม้าไปเก็บสมบัติที่จวนอ๋องจิ้น
ภายในจวนอ๋องจิ้น ซูเสี่ยวเหมยเดินวนไปวนมาในบ้านราวกับมดติดไฟ
ตั้งแต่ได้รับกระดาษข้อความที่แม่สามีส่งคนมามอบให้ นางก็เกรงว่าคนอื่นจะรู้ จึงใช้พินอินเข้ารหัสไว้ว่า: yigeshishichenhou，nimenjiahewomenhoufuchaojialiufang，wohexitongduihuanjianlikeyusunnvbaisuchuansongwuzi,nikuaishoushiguizhongdongxi，wodenghuipaizhaochuansonggeisusu，popoMGL.
แปลได้ว่า: อีกหนึ่งชั่วยาม บ้านของพวกเจ้ากับจวนโหวของพวกเราจะถูกยึดทรัพย์และเนรเทศ ข้าแลกรางวัลกับระบบเพื่อส่งสิ่งของให้ไป๋ซู หลานสาวของเราได้ รีบเก็บของมีค่าไว้ก่อน เดี๋ยวข้าจะไปถ่ายรูปส่งให้ซูซู แม่สามี เอ็มจีแอล
หลังอ่านจดหมายลับจบ ซูเสี่ยวเหมยก็ไม่คิดเลยว่าแม่สามีจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ถึงกับติดต่อกับลูกสาวได้
เมื่อนึกถึงครอบครัวของพวกนางประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ จนทิ้งลูกสาวไว้ในโลกอีกใบเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าตลอดสามปีมานี้นางใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง
รอพบแม่สามีก่อน แล้วค่อยถามเรื่องลูกสาวดู
ส่วนของมีค่าที่แม่สามีพูดถึง จวนอ๋องจิ้นกำลังจะถูกยึดทรัพย์ สมบัติเหล่านั้นคงต้องถูกนำเข้าท้องพระคลังแน่
ก่อนคนที่มาทำการยึดทรัพย์จะมาถึง ซูเสี่ยวเหมยอาศัยฐานะของตนสั่งสาวใช้ให้นำของมีค่าของนางออกมา ทั้งยังนำป้ายคำสั่งของจวนอ๋องไปให้พ่อบ้านผู้ดูแลคลังเปิดคลัง จากนั้นนางก็รวบรวมทองคำ เงิน และอัญมณีมีค่าทั้งหมดใส่หีบ
รอแม่สามีมาแล้วค่อยถ่ายรูปส่งไป
ไม่รู้ว่าระบบทำได้อย่างไร ขอแค่ส่งของไปถึงมือลูกสาวก็พอ
สมบัติในจวนอ๋องมีมากมาย คงส่งไปไม่หมด นางทำได้แค่เลือกของที่คิดว่ามีค่าที่สุด
อย่างน้อยก็ได้เป็นท่านหญิงมาสามปี ซูเสี่ยวเหมยไม่เก็บของที่ได้รับพระราชทานและมีบันทึกอยู่ในบัญชี ส่วนอย่างอื่นที่ไม่ได้มาจากวังหลวง นางก็เก็บกวาดรวบรวมใส่หีบจนหมด แล้วรอให้แม่สามีมาถึง
ไม่รู้ว่าจัดการอยู่นานเท่าไร พ่อบ้านก็เข้ามาเตือน “ท่านหญิง ฮูหยินเฒ่าแห่งจวนโหวหย่งหนิงมาถึงแล้วขอรับ”
ซูเสี่ยวเหมยดีใจมาก “รีบเชิญนางเข้ามา”
พ่อบ้านลังเล “คลังเป็นเขตหวงห้าม เกรงว่าจะไม่เหมาะให้คนนอกเข้ามาขอรับ”
ซูเสี่ยวเหมยแสดงความเอาแต่ใจของท่านหญิงน้อยออกมา “หุบปาก อยากตายหรืออย่างไร รีบเชิญนางเข้ามา ระวังข้าจะให้พี่ใหญ่ขายเจ้าเสีย!”
พ่อบ้านรีบสงบปากสงบคำ เขารู้ดีว่าท่านหญิงน้อยผู้นี้เอาแต่ใจ ไม่มีใครควบคุมได้ จึงทำได้แค่เชื่อฟังคำสั่งนาง หากเกิดเรื่องขึ้นแล้วท่านอ๋องตำหนิ เขาก็ต้องรายงานไปตามความจริง
ห้านาทีต่อมา หม่ากุ้ยหลานก็เดินเร็วเข้ามา
เหลือเวลาอีกแค่ 30 นาทีก่อนถูกยึดทรัพย์ เวลากระชั้นชิดจริง ๆ!
“ท่านแม่...” เมื่อนึกได้ว่าตอนนี้ทั้งสองมีฐานะอะไร ซูเสี่ยวเหมยก็รีบเปลี่ยนคำเรียก “ฮูหยินเฒ่ามาแล้วหรือ!”
“คารวะท่านหญิง” หม่ากุ้ยหลานก็ทำทีเป็นทางการเช่นกัน
ซูเสี่ยวเหมยให้คนอื่นถอยออกไป ท่านหญิงเอาแต่ใจแสดงอำนาจทีเดียว บ่าวไพร่ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง ทุกคนจึงออกไปจากด้านนอกคลัง เหลือเพียงแม่สามีกับลูกสะใภ้สองคนที่คุยกันและเก็บสมบัติได้สะดวก
ซูเสี่ยวเหมยถามอย่างร้อนใจ “ติดต่อซูซูได้จริงหรือเจ้าคะ ซูซูเป็นอย่างไรบ้าง เด็กคนนั้นไม่มีพวกเราอยู่ด้วย ต้องลำบากมากแน่ ๆ ท่านแม่ ข้าคิดถึงซูซู อยากกลับไปหา”
หม่ากุ้ยหลานมองซูเสี่ยวเหมยที่ร้องไห้คร่ำครวญ แล้วกอดปลอบนาง “พวกเรากลับไปไม่ได้แล้ว ในโลกใบนั้นพวกเราตายไปแล้ว ทำได้แค่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ โชคดีที่ต่อไปจะวิดีโอคอลกับซูซูได้วันละหนึ่งนาที ถึงตอนนั้นเจ้าก็คุยกับนางได้”
“จริงหรือเจ้าคะ?” ซูเสี่ยวเหมยดีใจเหลือเกิน
หม่ากุ้ยหลานพยักหน้า “ข้าจะหลอกเจ้าทำไม? ดูสิ ลูกสาวเจ้าดีกับเจ้าแค่ไหน รู้ว่าเจ้าชอบกินพุทราฤดูหนาว ก็ส่งมาให้ด้วย”
หม่ากุ้ยหลานพูดเก่งนัก นางหยิบพุทราฤดูหนาวที่ไม่มีในโลกนี้ออกมาให้ซูเสี่ยวเหมย มันซ่อนอยู่ในแขนเสื้อที่นางนำติดตัวมาด้วย เพราะรู้ว่านางชอบกิน
เมื่อเห็นพุทราฤดูหนาวจากโลกใบนั้น ซูเสี่ยวเหมยก็ร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม
มุมปากหม่ากุ้ยหลานกระตุก นางเหลือบมองเวลา “หยุดร้องได้แล้ว อีก 25 นาทีก็จะมีราชโองการยึดทรัพย์แล้ว เก็บสมบัติเรียบร้อยหรือยัง? ข้าจะถ่ายรูปส่งให้ซูซู”
เสียงร้องไห้ของซูเสี่ยวเหมยหยุดชะงัก ตอนนี้ไม่ใช่เวลาซาบซึ้งใจ เรื่องสำคัญคือหาของล้ำค่าส่งให้ลูกสาวเพิ่มอีกหน่อย
หม่ากุ้ยหลานมองภาพสิ่งของกว่า 20 ภาพที่ยังไม่ได้รับ แล้วขมวดคิ้ว
ใกล้หมดเวลาเต็มทีแล้วแต่ยังไม่ได้รับ ทางหลานสาวจะเกิดเรื่องขึ้นหรือเปล่า?