“ของพวกนี้ฉันจัดแยกไว้แล้ว แม่สามีถ่ายรูปเลย!” ซูเสี่ยวเหมยพาแม่สามีอย่างหม่ากุ้ยหลานมาที่ห้องเก็บของ พลางชี้ไปยังทองคำ เงิน อัญมณี ของเก่าและภาพเขียนล้ำค่า แจกันกับของตกแต่ง รวมถึงงานหัตถกรรมที่จัดแยกไว้เรียบร้อย
หม่ากุ้ยหลานหยิบป้ายเอวขึ้นมา ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ เผยให้เห็นว่าแท้จริงแล้วมันคือโทรศัพท์มือถือ ซูเสี่ยวเหมยมองตาค้าง “นี่ไม่ใช่โทรศัพท์โอปโปที่ซูซูซื้อให้แม่ด้วยเงินเดือนก้อนแรกเหรอคะ?”
หม่ากุ้ยหลานยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ เครื่องนั้นแหละ ไม่คิดเลยว่าระบบจะใส่ใจขนาดนี้ ถึงกับให้โทรศัพท์เครื่องที่ฉันเคยใช้เป็นรางวัล”
ซูเสี่ยวเหมยถาม “แม่สามี พวกเราใช้โทรศัพท์เครื่องเดิมของตัวเองได้ไหมคะ?”
หม่ากุ้ยหลานตอบอย่างลำบากใจ “ใช้ไม่ได้ รางวัลที่ฉันได้จากการทำภารกิจแลกเป็นโทรศัพท์ได้แค่เครื่องเดียว ของพวกเธอแลกไม่ได้”
ซูเสี่ยวเหมยเสียดายอยู่บ้าง “ช่างเถอะ มีโทรศัพท์สักเครื่องไว้ติดต่อซูซูก็ดีแล้ว แม่สามีรีบถ่ายรูปเถอะ ส่งเสบียงไปให้ซูซูก่อน จะได้ไม่ถูกยึดไป”
หม่ากุ้ยหลานพยักหน้า เปิดฟังก์ชันถ่ายรูปแล้วกดรัว ๆ ถ่ายกล่องเจ็ดแปดใบที่ซูเสี่ยวเหมยจัดแยกไว้จนหมด
เธอรู้สึกว่ามีของน้อยไปหน่อย จึงชี้ไปยังกล่องเหล่านั้น “แล้วพวกนั้นคืออะไร?”
ซูเสี่ยวเหมยตอบ “เป็นของพระราชทานจากวัง แตะต้องไม่ได้ค่ะ”
หม่ากุ้ยหลานว่า “พวกเรากำลังจะถูกยึดทรัพย์และเนรเทศแล้ว ยังมีอะไรที่แตะต้องไม่ได้อีก ตอนนี้ก็ส่งให้ซูซูไม่ได้ด้วย รอพวกเขาขนของไปก่อน ถ้าซูซูรับได้ก็ดี ถ้ารับไม่ได้ ฉันถ่ายรูปเก็บไว้สักสองสามใบก็แค่เปลืองพื้นที่หน่วยความจำเท่านั้น”
ซูเสี่ยวเหมยลองคิดดูก็เห็นด้วย จึงรีบเปิดกล่องของพระราชทานให้แม่สามีถ่ายจนพอใจ
ยังมีสินเดิมที่บิดามารดาของซูเสี่ยวเหมยในร่างนี้ ซึ่งก็คืออ๋องจิ้นกับพระชายาอ๋องจิ้น เตรียมไว้ให้อีกด้วย
ของเหล่านั้นอยู่ในห้องเก็บของข้าง ๆ กุญแจอยู่กับนาง และนางย่อมตัดสินใจเรื่องสินเดิมของตนได้ หลังจากหม่ากุ้ยหลานถ่ายของพระราชทานเสร็จ ก็ไปถ่ายสินเดิมของนางต่อ
แชะ ๆ ๆ ถ่ายรวดเดียวเกือบ 2,000 รูป หม่ากุ้ยหลานแทบจะอาเจียนออกมาแล้ว
จังหวะนั้นเอง การนับถอยหลังก็สิ้นสุดลง
วินาทีต่อมา พ่อบ้านก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ท่านหญิง ท่านหญิง แย่แล้ว คนจากวังหลวงมา บอกว่า...บอกว่าท่านอ๋องคิดก่อกบฏ ให้ประหารทันที ซื่อจื่อถูกลงโทษด้วยการประหารอย่างเร่งด่วน จวนอ๋องจิ้นถูกยึดทรัพย์ อีกสามวันจะถูกเนรเทศไปโจวหาน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หม่ากุ้ยหลานกับซูเสี่ยวเหมยก็สบตากัน
ทั้งคู่รู้ว่าคำเตือนล่วงหน้าของหม่ากุ้ยหลานกลายเป็นจริงแล้ว
จวนอ๋องจิ้นถูกยึดทรัพย์และเนรเทศ
จวนโหวหย่งหนิงก็แทบไม่ต่างกัน
เพราะจวนโหวหย่งหนิงเป็นพวกเดียวกับอ๋องจิ้น
“ไม่ต้องห่วง มีซูซูอยู่ พวกเราไม่เป็นไรหรอก ดูแลคนในบ้านให้ดี รอถูกเนรเทศแล้วค่อยว่ากัน” หม่ากุ้ยหลานปลอบลูกสะใภ้อย่างซูเสี่ยวเหมย
ซูเสี่ยวเหมยพยักหน้า “แม่กลับไปก่อนเถอะ ออกทางประตูหลัง จะได้ไม่ถูกคนที่มายึดทรัพย์เห็นเข้า”
หม่ากุ้ยหลานพยักหน้า ทั้งสองสบตากันโดยไม่พูดอะไร ก่อนที่นางจะลอบออกทางประตูหลังไปก่อนคนที่มายึดทรัพย์จะมาถึง
ซูเสี่ยวเหมยมองกลุ่มคนที่กรูกันเข้ามาอย่างดุดัน แต่ละคนหน้าตาเหี้ยมเกรียม ไม่สนใจนางซึ่งเป็นท่านหญิงแม้แต่น้อย พวกเขาบุกเข้าไปในห้องเก็บของราวกับไม่มีใครอยู่ แล้วทยอยยกทองคำ เงิน อัญมณี รวมถึงของพระราชทานออกไปทีละกล่อง
ชั่วขณะนั้น ทั้งจวนอ๋องก็วุ่นวายจนเหมือนหม้อโจ๊กเดือด
แม้แต่เครื่องประดับบนศีรษะ ลำคอ มือ และหูของซูเสี่ยวเหมย คนที่มายึดทรัพย์ก็ยังยื่นมือมาขอไป
ซูเสี่ยวเหมยถอดส่งให้แต่โดยดี อย่างไรเสียก่อนพวกเขาจะมา นางก็ถอดถ่ายรูปเก็บไว้แล้ว พรุ่งนี้เมื่อแม่สามีส่งรูปให้ลูกสาวได้ ของเหล่านั้นก็จะถูกส่งไปถึงฝั่งลูกสาว
พอคิดว่าคนที่ได้ประโยชน์สุดท้ายคือลูกสาวของตน ซูเสี่ยวเหมยก็ไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด
ทางด้านหม่ากุ้ยหลาน ระหว่างอยู่บนรถม้านางลองดูว่ายังส่งเสบียงให้หลานสาวต่อได้หรือไม่ นางส่งรูปไป 9 รูป แต่กลับส่งไม่ออกแม้แต่รูปเดียว หน้าจอแสดงข้อความว่า: ส่งไม่สำเร็จ กรุณาส่งใหม่พรุ่งนี้
หม่ากุ้ยหลานจึงทำได้เพียงรอถึงพรุ่งนี้แล้วค่อยส่งรูปให้หลานสาวรับ
เมื่อเห็นว่ารูป 99 รูปที่ส่งไปก่อนหน้านี้ถูกรับไว้ทั้งหมด หม่ากุ้ยหลานก็โล่งอก อย่างน้อยความพยายามของนางก็ไม่สูญเปล่า
เสบียงพวกนั้นถูกเก็บไปแล้ว จึงไม่ต้องกลัวว่าจะถูกยึดให้ฮ่องเต้หมานั่นได้ประโยชน์
เมื่อหม่ากุ้ยหลานมาถึงหน้าประตู ก็พบว่าจวนโหวถูกทหารองครักษ์หลวงล้อมไว้แล้ว คนที่มายึดทรัพย์ทยอยยกข้าวของของนางที่ไม่ได้มีมูลค่าสูงออกมาทีละกล่อง
ส่วนทองคำ เงิน และอัญมณีล้ำค่า ถูกส่งไปให้หลานสาวหมดแล้ว ปล่อยให้พวกเขาทำงานกันเปล่า ๆ
แค่คิดก็สะใจแล้ว
ทันทีที่หม่ากุ้ยหลานปรากฏตัว ทหารองครักษ์หลวงที่รับผิดชอบยึดทรัพย์จวนโหวก็แอบจับนางไว้ “โหวหย่งหนิงสมคบคิดกับอ๋องจิ้น หมายก่อกบฏ โทษหนักหนาสาหัส ถูกประหาร ณ ที่นั้น จวนโหวหย่งหนิงมีความผิดร้ายแรง แต่โทษประหารอาจละเว้นได้ ทว่าโทษเป็นยังหนีไม่พ้น ผู้ชายทั้งหมดจำคุกและลงโทษอย่างหนัก ส่วนผู้หญิงทั้งหมดเนรเทศไปโจวหาน”
หม่ากุ้ยหลานคุกเข่าลง “ขอบพระทัยในพระเมตตา!”
ในใจนางสาปแช่งบรรพบุรุษฮ่องเต้หมานั่นไปถึง 18 ชั่วโคตร
อากาศหนาวขนาดนี้ คนแก่ เด็ก และผู้หญิงถูกเนรเทศไปโจวหาน ไม่ต้องพูดถึงว่าจะรอดชีวิตหรือไม่ แค่ยังไปไม่ถึงที่หมายก็คงตายกันไปเป็นจำนวนมากแล้ว
ใคร ๆ ก็รู้ว่านักโทษที่ถูกเนรเทศมีสักหนึ่งในสามที่ไปถึงปลายทางทั้งเป็นก็นับว่าดีมากแล้ว
ดูเผิน ๆ เหมือนทรงเมตตา แท้จริงกลับเป็นการทรมานสังหารทางอ้อม
โชคดีที่หม่ากุ้ยหลานรู้ผลลัพธ์นี้ล่วงหน้า จึงเตรียมรับมือไว้แล้ว
อีกอย่าง นางทะลุมิติมาจากโลกอื่นและมีพลังพิเศษติดตัวมา ไม่อย่างนั้นก็คงได้แต่มองคนทั้งครอบครัวถูกทรมานจนตายไปต่อหน้าต่อตา
เมื่อคนในจวนโหวหย่งหนิงรู้ผลลัพธ์ ทุกคนก็เหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
หม่ากุ้ยหลานแสดงท่าทีเหมือนฟ้าถล่มต่อหน้าทหารองครักษ์หลวงเช่นกัน ทำท่าตกใจจนแทบยืนไม่อยู่ ก่อนจะแกล้งสลบไปโดยมีแม่นมช่วยเล่นละครด้วย
ระหว่างแกล้งหมดสติ เครื่องประดับบนศีรษะ ลำคอ และมือของนางก็ถูกคนที่รับผิดชอบยึดทรัพย์ถอดเอาไป
หม่ากุ้ยหลานเองก็แอบสาปแช่งทหารองครักษ์หลวงพวกนี้ที่ย่ำผ่านไปเหมือนฝูงตั๊กแตน
ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม จวนโหวหย่งหนิงก็ถูกขนจนเกลี้ยง บ่าวรับใช้ที่ขายตัวเป็นคนของจวนโหวก็ถูกพาตัวไปด้วย พวกเขาต้องถูกจัดสรรใหม่
ส่วนบ่าวรับใช้ที่มีสัญญาขายตัวเป็นของตนเอง ก็สามารถเอาข้าวของของตัวเองแล้วจากไปได้
แม่นมที่ดูแลหม่ากุ้ยหลานมาหลายปีก็เป็นหนึ่งในนั้น
หม่ากุ้ยหลานมอบสัญญาขายตัวให้บ่าวที่ภักดีหลายคนล่วงหน้า เพื่อให้พวกเขาหลุดพ้นจากการเป็นทาสและไม่ต้องถูกขายซ้ำอีก
ตอนแม่นมจากไป นางยังคุกเข่าคำนับหม่ากุ้ยหลาน “ฮูหยินรักษาตัวด้วย บ่าวจะรอพวกท่านอยู่ที่โจวหาน”
หม่ากุ้ยหลานพยักหน้า “ระหว่างทางระวังตัวด้วย”
แม่นมคนสนิทพยักหน้า ก่อนที่ทหารองครักษ์หลวงจะไล่คน นางก็ยื่นห่อสัมภาระของตนให้พวกเขาตรวจดู เมื่อทหารตรวจแล้วแน่ใจว่าไม่มีของมีค่า มีเพียงเสื้อผ้าเก่าไม่กี่ชุดและไม่มีเครื่องประดับสักชิ้น จึงยอมให้แม่นมคนสนิทกับพวกพ้องถือห่อสัมภาระออกไป
พวกเขากลัวว่าคนเหล่านี้จะแอบซ่อนของมีค่าติดตัวไป
ทหารองครักษ์หลวงไม่รู้เลยว่า ก่อนพวกเขามาถึง หม่ากุ้ยหลานให้แม่นมคนสนิทกับคนอื่น ๆ นำของมีค่าไปซ่อนไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว ห่อสัมภาระนี้แค่ทำขึ้นมาให้ดูเหมือนจริงเท่านั้น
หม่ากุ้ยหลานไม่ใช่คนโง่ ยิ่งแก่ยิ่งฉลาด นางเตรียมแผนสำรองไว้ถึงสองทาง
หากทางหลานสาวรับเสบียงไม่ได้ อย่างน้อยทองคำ เงิน และอัญมณีที่แม่นมกับคนอื่นนำออกไปก็ช่วยให้พวกเขามีเงินไว้ติดสินบนหลังถูกเนรเทศ ไม่ต้องยากจนข้นแค้นจนถูกคนอื่นข่มเหงตามใจชอบ
ใครจะคิดว่าแผนสำรองทั้งสองทางจะได้ใช้จริง
เรื่องที่หม่ากุ้ยหลานกังวลที่สุดได้รับการแก้ไขแล้ว นางจึงรู้สึกโล่งใจ แม้จะได้ยินเสียงร้องไห้ระงมของคนทั้งครอบครัวก็ไม่รู้สึกรำคาญ กลับตั้งตารอวันที่จะถูกเนรเทศในอีกสามวันเสียด้วยซ้ำ
ส่วนลูกชายคนโตที่ถูกขังอยู่ในคุก หม่ากุ้ยหลานก็อดเป็นห่วงนิด ๆ ไม่ได้
อย่างไรเสียก็เป็นลูกแท้ ๆ ไม่รู้ว่าจะถูกลงโทษอย่างไร หากแขนขาหักไปบ้างก็คงต้องทำใจยอมรับ