ไป๋ซูยังไม่ยอมแพ้ ลองส่งอีกครั้ง แต่รูปขนมปังก็ยังส่งไปไม่ได้
ไป๋ซูยอมแพ้แล้ว เธอรู้ว่าส่งรูปไปได้วันละรูปเท่านั้น จึงทำใจยอมรับ
อย่างน้อยก็ดีกว่าส่งรูปไปไม่ได้เลยสักรูป
เธอโทรวิดีโอคอลหาคุณย่า อยากถามว่าทางนั้นได้รับผลไม้ไหม
ใครจะรู้ว่าวิดีโอคอลกลับโทรไม่ติด หน้าจอขึ้นข้อความเตือนว่า: ไม่สามารถใช้บริการได้ การวิดีโอข้ามกาลเวลาจำกัดวันละครั้ง
คิดว่าครั้งก่อนเป็นวิดีโอคอล ถ้าลองโทรด้วยเสียงจะได้ไหมนะ
ไม่นานก็ได้คำตอบ
ไม่ได้
ไป๋ซูนึกถึงการโทรศัพท์ จึงกดโทรออกทันที
หน้าจอขึ้นว่าไม่สามารถเชื่อมต่อได้
พูดอีกอย่างก็คือ เธอวิดีโอคอลกับคุณย่าได้วันละครั้งเท่านั้น
รูปภาพก็เหมือนกัน ส่งได้วันละรูปเท่านั้น
แต่คุณย่าของเธอกลับส่งมาได้หลายรูป
ไป๋ซูรู้ว่ารูปสมบัติเหล่านั้นเป็นของจริง พอได้รับสิ่งของจากคุณย่าในโลกคู่ขนาน เธอก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ดาวน์โหลดและบันทึกเก็บไว้ทีละรูป
สิ่งของปรากฏขึ้นในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ของห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เป็นลังแล้วลังเล่า
ไม่นานห้องนั่งเล่นก็เต็มแน่นจนแทบไม่มีที่ให้ยืน
ห้องนั่งเล่นไม่มีที่วางแล้ว จึงต้องย้ายไปไว้ในห้องนอน
ไม่นานห้องนอนก็เต็มเช่นกัน
ห้องครัวกับห้องน้ำยังต้องใช้งาน ตอนนี้จึงยังเอาของไปวางไม่ได้ ที่เหลือก็มีแค่ระเบียง
ใครจะคิดว่าฉากกั้นรูปหนึ่งดูไม่ใหญ่ แต่พอดาวน์โหลดและบันทึกแล้วกลับโผล่ขึ้นบนระเบียง จนระเบียงเต็มไปหมด
ไป๋ซูบันทึกรูปหนึ่ง รูปนั้นก็หายไป
รูปภาพกลายเป็นของจริง ปรากฏขึ้นในบ้าน
มองดูห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่เต็มแน่นไปหมด แล้วก็นับดูคร่าว ๆ ยังมีรูปอีกตั้งหลายรูปที่ยังไม่ได้รับ
ในนั้นยังมีแจกัน เฟอร์นิเจอร์โบราณ โต๊ะน้ำชาราคาแพง และของอีกหลายอย่าง
ยังมีรูปดอกไม้ใบหญ้าอีกสองสามรูป แล้วก็ม้าอีกหลายตัว
ไป๋ซูรู้สึกปวดใจ «คุณย่า ห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นของหนูจะเลี้ยงม้าได้ยังไงคะ?»
ตอนแรกเธอตั้งใจจะยังไม่บันทึกรูปเหล่านั้น รอหาที่เก็บให้ได้ก่อนค่อยรับของ
ใครจะรู้ว่าบนรูปกลับมีเวลานับถอยหลังขึ้นมา
ระบุว่าหากไม่รับของภายในหนึ่งชั่วโมงครึ่ง สิ่งของในรูปเหล่านั้นจะรับออกมาไม่ได้อีก
ไป๋ซู «...»
เธอนึกว่าจะเก็บรูปไว้ชั่วคราวได้สักสองสามวัน รอจนหาที่จัดการม้าพวกนั้นได้ก่อน
ดูท่าแล้วเธอคงต้องรับพวกมันออกมา
ไป๋ซูไม่มีที่วาง แต่ในเมืองน่าจะมีสนามม้าใช่ไหม?
เธอค้นหาสนามม้าแถวนี้ แล้วก็เจอจริง ๆ แถมยังเป็นสนามม้าแห่งเดียวในเมืองที่มีบริการรับฝากเลี้ยง
เธอหยิบกุญแจรถ ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เห็นว่าแบตใกล้หมดจึงเอาแบตเตอรี่สำรองติดไปด้วย แล้วขับรถไปสนามม้า จะได้เอาม้าออกมาก่อน
ส่วนสมบัติอื่น ๆ ไป๋ซูกะจะเอาไปไว้ที่บ้านเกิด บ้านที่นั่นยังว่างอยู่
หลังจากพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ บ้านที่บ้านเกิดก็ไม่มีใครอยู่ นอกจากเธอที่กลับไปเป็นครั้งคราว
เธอตั้งใจจะเอาสมบัติเหล่านั้นไปไว้ที่บ้านเกิด ถ้าขายได้ก็จะขาย เปลี่ยนเป็นเงินฝากธนาคาร ปลอดภัยกว่ามาก
ไป๋ซูขับรถเกียร์ธรรมดาเก่า ๆ ของที่บ้าน เปิดระบบนำทางไปยังสนามม้าที่อยู่ห่างออกไป 20 กิโลเมตร พอเห็นเวลาแล้วคำนวณว่าน่าจะใช้เวลาราว 30 นาที เธอก็เหยียบคันเร่งเร่งความเร็ว
ถึงเวลาทดสอบฝีมือขับรถแล้ว
25 นาทีต่อมา ไป๋ซูก็มาถึงสนามม้า พอดีที่นี่ยังเปิดให้บริการอยู่ เธอจอดรถแล้วไปถามพนักงานต้อนรับ «ฉันมีม้าอยู่ 4 ตัว ไม่ทราบว่าฝากเลี้ยงไว้สักสองสามวันได้ไหมคะ?»
พนักงานสาวยิ้มพลางพยักหน้า «ได้ค่ะ คิดค่าฝากเลี้ยงเป็นรายวัน วันละ 200 หยวนต่อตัว รวมอาหารม้าแล้วค่ะ»
ไป๋ซูได้ยินราคาแล้วก็สูดหายใจเบา ๆ ม้าตัวละ 200 หยวน 4 ตัวก็ 800 หยวน
ต่อให้เธอทำงานกะกลางคืนทั้งเดือน ก็ยังเลี้ยงม้า 4 ตัวไม่ไหว
โชคดีที่ทองกับเครื่องประดับที่คุณย่าให้มามีมากพอ ตอนนี้ราคาทองก็เกินพันหยวนแล้ว ซื้อทองแท่งสักสองสามแท่งก็น่าจะเลี้ยงม้ากินทองพวกนี้ไหว
ไป๋ซูพยักหน้า ตกลงจะฝากเลี้ยงม้าไว้ที่สนาม
เธอจ่ายค่าฝากเลี้ยงล่วงหน้า 3 วัน และต้องวางเงินประกันอีก 1 วัน รวมแล้วจ่ายไป 3,200 หยวน
พอนึกถึงราคาทองแล้ว ไป๋ซูก็รู้สึกว่าพอรับได้
……
ทางด้านหม่ากุ้ยหลาน เมื่อมองม้าที่เลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากจนโต นางรู้ดีว่าหากถูกยึดทรัพย์ ม้าพวกนี้ก็จะตกเป็นของคนอื่น
ถึงตอนนั้นพวกมันคงถูกเอาไปใช้แรงงานหนัก
ม้าที่เลี้ยงมาเองกับมือ จะทนเห็นพวกมันลำบากและทุกข์ทรมานได้อย่างไร
เมื่อรู้ว่าส่งสิ่งของให้หลานสาวได้ หม่ากุ้ยหลานก็ตัดสินใจส่งม้าทั้ง 4 ตัวไปให้ด้วย
ลูกม้าที่เพิ่งเกิดเมื่อวาน นางก็ถ่ายรูปส่งไปพร้อมกัน
หม่ากุ้ยหลานลูบแม่ม้า «ไปถึงที่นั่นแล้วก็ทำตัวดี ๆ อย่าทำให้หลานย่าตกใจ เด็กคนนั้นขวัญอ่อน ใจดี แถมยังรักษาคนได้ ถ้าพวกเจ้ารู้สึกไม่สบาย นางยังมีเพื่อนร่วมชั้นที่เป็นสัตวแพทย์ ต้องรักษาพวกเจ้าให้หายได้แน่»
«ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังจะถูกยึดทรัพย์ ย่าก็ไม่อยากส่งพวกเจ้าไปหรอก»
«วางใจเถอะ อยู่กับหลานย่าพวกเจ้าก็จะได้สุขสบายเหมือนกัน ย่าส่งทองไปให้หลานไม่น้อย มีเงินติดตัวแล้วนางใช้จ่ายไม่เสียดายหรอก ต้าเหมาก็ได้รับการดูแลอย่างดี นางยอมอดกินเองแต่ยังซื้ออกไก่กับน้ำมันปลาให้ต้าเหมากิน เลี้ยงต้าเหมาเสียอ้วนท้วนขนาดนั้น»
«พวกเจ้าไปอยู่กับนางก็เหมือนกัน นางจะเลี้ยงพวกเจ้าให้อ้วนพี ขนเป็นเงาสวย» หม่ากุ้ยหลานทำใจแยกจากม้าไม่ได้ จึงหวีขนให้พวกมันไปพลางพูดคุยไปพลาง ม้าขยับหูราวกับกำลังตั้งใจฟัง
ขนม้ายังหวีไม่ทันเสร็จ หม่ากุ้ยหลานก็มองม้าสีขาวราวหิมะที่มีจุดขาวระหว่างคิ้ว แล้วพริบตาเดียวมันก็หายวับไป
หม่ากุ้ยหลานกะพริบตา รู้ว่าหลานสาวรับมันไปแล้ว
ดีเลย!
วินาทีต่อมา หงซิ่ว ม้าสีแดงเข้มตัวที่สองก็หายไป
ม้าตัวใหญ่สีเขียวตัวที่สามก็หายไปเช่นกัน ขนของม้าสีเขียวตัวนั้นมีทั้งสีดำและสีขาวปะปนกัน มันรู้ความมาก เป็นม้าที่หม่ากุ้ยหลานชอบมากตัวหนึ่ง ได้ยินมาว่าเป็นม้าเหงื่อโลหิต
สุดท้ายเหลือแม่ม้าสีน้ำตาลที่กำลังมีลูกติดท้องอยู่
หม่ากุ้ยหลานตบหลังมันเบา ๆ «ไปเถอะ ไปอยู่กับหลานย่าให้สุขสบาย!»
พูดจบ แม่ม้าที่กำลังมีลูกกับลูกม้าก็หายไปด้วย
หม่ากุ้ยหลานมองไปยังทิศทางที่ม้าทั้ง 5 ตัวหายไป แล้วยิ้มออกมา ในที่สุดก็วางใจได้เสียที
ตอนแรกยังกังวลว่าหลานสาวจะไม่มีที่จัดการม้าทั้ง 5 ตัว แต่ดูท่าแล้วนางคงหาที่ให้พวกมันอยู่ได้แล้ว
เมื่อไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของม้า หม่ากุ้ยหลานก็เริ่มกังวลเรื่องอื่นแทน
อย่างเช่นที่บ้านยังมีหีบอีกหลายสิบใบที่นางยังไม่ได้ส่งไป ในบรรดานั้นมีอยู่หลายหีบที่ใส่ทองแท่งกับเงินแท่งแท้ ๆ ไว้เต็ม
นางจำได้ว่าตอนเกิดเรื่อง ราคาทองน่าจะเกิน 400 หยวนแล้ว
ถ้าเอาทองจำนวนมากขนาดนั้นไปแลกเป็นเงินหยวน อย่างไรก็น่าจะได้เกินร้อยล้านใช่ไหม?
หลังจ่ายเงินแล้ว เธอบอกให้พวกเขารอสักครู่ จากนั้นก็หาที่ที่ไม่มีคนและไม่มีกล้องวงจรปิด เปิดโทรศัพท์หารูปม้าทั้ง 4 ตัว แล้วดาวน์โหลดและบันทึกรูปทีละรูป
วินาทีต่อมา ม้าตัวหนึ่ง สองตัว สามตัว สี่ตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอทั้งหมด
มีม้าตัวหนึ่งกำลังมีลูก จึงกลายเป็นม้า 5 ตัว
ไป๋ซู
ไป๋ซูไม่เคยเจอม้าที่มีชีวิตจริง ๆ มาก่อน จึงไม่กล้าแตะพวกมัน
แต่ม้าตัวใหญ่ทั้ง 4 ตัวกับลูกม้าอีก 1 ตัวกลับไม่กลัวเธอ ราวกับไม่รังเกียจเธอด้วยซ้ำ พวกมันจ้องเธอด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย
แม่ม้าที่มีลูกม้ายังเอาหัวมาถูเธอเบา ๆ เหมือนส่งสัญญาณให้ลูกม้าเข้ามาทักทาย
ไป๋ซู «...»
ดูจากสายตาแล้ว ม้าพวกนี้ไม่มีท่าทีเป็นศัตรูกับเธอ
ไป๋ซูอดยื่นมือไปลูบแผงคอของพวกมันไม่ได้ ขนค่อนข้างแข็งและหยาบกว่าผมคนมาก
ขณะที่เธอกำลังลูบอยู่ คนของสนามม้าก็เดินเข้ามา «คุณผู้หญิงคะ ม้าพวกนี้เป็นของคุณเหรอคะ? ตัวสูงใหญ่สง่ามาก รูปร่างดีจริง ๆ ดูจากสายพันธุ์แล้วเหมือนม้าพันธุ์แท้ ทำหมันหรือยังคะ? ผสมพันธุ์ได้ไหม?»
ไป๋ซู «...»
พวกคุณมีมารยาทกันบ้างไหมคะ?