“ติ๊ง ๆ ๆ~ ติ๊ง ๆ ๆ~ ติ๊ง ๆ ๆ~”
เสียงวิดีโอคอลที่ดังขึ้นกะทันหันปลุกไป๋ซูซึ่งกำลังหลับอยู่ให้ตื่น
เธอทำงานกะดึกมาทั้งคืน เพิ่งได้นอนตอนเก้าโมงครึ่ง ตอนนี้กลับมีคนโทรวิดีโอมา
ไป๋ซูปวดหัวเพราะเสียงรบกวน เธอคลำหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนกดรับทั้งที่ยังหรี่ตา ไม่สนด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนโทรมา
ทันทีที่วิดีโอเชื่อมต่อ เสียงของคุณยายก็ดังมาจากอีกฝั่ง ทั้งตื่นเต้นทั้งร้อนใจ “ซูซู กำลังทำอะไรอยู่หรือ ยายมีเรื่องสำคัญมากอยากให้ช่วย อย่าลืมรับรูปนะ พวกทองคำเงิน เครื่องประดับโบราณ ภาพวาดกับอักษรพู่กัน เอาไปใช้ได้เลย ยังไงถ้าไม่ให้หนู พวกเขาก็จะยึดทรัพย์อยู่ดี...”
ไป๋ซูขยี้ตา คิดว่าตัวเองกำลังฝัน ไม่นึกเลยว่าจะได้ยินเสียงคุณยายที่เสียไปเมื่อสามปีก่อน
ยังไม่ทันได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงคุณยายก็พูดต่อเองว่า “ยายอยู่กับพ่อแม่ของหนูนะ ดูแลตัวเองทางนั้นให้ดี ๆ ยายคิดถึงหนู!”
พูดจบ วิดีโอคอลก็ถูกตัดไป ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตอบอะไรเลย
ไป๋ซูวางโทรศัพท์ลงอย่างเหนื่อยล้า หลับตาไปสองวินาที ก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว เธอปลดล็อกโทรศัพท์ด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วมองรายชื่อที่ปักหมุดไว้ ซึ่งตั้งชื่อกำกับไว้อย่างพอดิบพอดีว่า ‘คุณยาย’
เมื่อกดเข้าไป เธอเห็นข้อความและเสียงที่ส่งไปฝ่ายเดียวตลอดสามปีที่ผ่านมา—ทุกอย่างเต็มไปด้วยความคิดถึงคุณยาย แล้วก็ดูระยะเวลาการโทรล่าสุด: 00:59
ราวกับเพิ่มอีกวินาทีเดียวก็ต้องเสียเงินอย่างนั้นแหละ
แถมยังเป็นวิดีโอคอลที่โทรมาจากบัญชีวีแชตของคุณยายเองด้วย
ไป๋ซูเบิกตากว้าง ยกมือกุมอก ตกตะลึงจนพูดไม่ออก คุณยายกับพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตทั้งหมดจากอุบัติเหตุรถยนต์ครั้งนั้น
รวมถึงเจ้าหมาทองตัวใหญ่ที่บ้านด้วย
เธอเป็นคนส่งพวกเขาไปประกอบพิธีศพด้วยตัวเอง
เธอฝังเจ้าต้าเหมากับพวกเขา ให้มันไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาที่อีกโลกหนึ่งด้วย
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ในที่สุดเธอก็พยายามประคับประคองตัวเองจนผ่านพ้นมาได้ และยอมรับความจริงที่ว่าพ่อแม่ คุณยาย และเจ้าต้าเหมาได้จากเธอไปตลอดกาล
แต่แค่วิดีโอคอลสายเดียวก็ทำให้ไป๋ซูพังทลายลงทันที
เธอยังพังทลายได้ไม่ถึงวินาที รูปหนึ่งก็เด้งขึ้นมา ตามด้วยรูปที่สอง รูปที่สาม... ตอนนี้ส่งรูปได้ครั้งละ 99 รูปแล้ว
ไป๋ซูมองรูปที่ทยอยเด้งขึ้นมาทีละใบจนตาค้าง
เธอกดเปิดรูปล่าสุด แล้วพบว่ามันเป็นหีบที่เต็มไปด้วยก้อนทองคำ
ใช่แล้ว เป็นก้อนทองคำแท่งทรงหีบสมบัติ ไม่ใช่ทองแท่งแบบที่เธอคุ้นเคย ซึ่งมีชื่อธนาคารประทับอยู่ด้วย
แต่เป็นก้อนทองแบบที่ใช้ประกอบฉากในละครย้อนยุค
ก้อนทองคำเรียงกันเป็นระเบียบเต็มหีบ สะดุดตาจนแทบแสบตา
นอกจากทองคำแล้ว ยังมีรูปก้อนเงินอีกหลายรูป แต่ละรูปเป็นภาพหีบใบใหญ่เต็ม ๆ
เธอเปิดดูต่ออีกหลายรูป สิ่งที่สะดุดตามากเป็นพิเศษคือเครื่องประดับอัญมณี มงกุฎหงส์ทองอร่ามประดับด้วยอัญมณีสีแดง ดูคล้ายทับทิมสีเลือดนกพิราบ ไม่รู้จะมีมูลค่ามหาศาลขนาดไหน
รูปสวยเกินไปจนไป๋ซูอดใจไม่ไหว กดดาวน์โหลดแล้วบันทึกภาพไว้
วินาทีต่อมา ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น
เธอยังคิดอยู่เลยว่าทำไมคุณยายที่เสียไปแล้วถึงส่งรูปมาให้ตั้งมากมาย จู่ ๆ ก็มีเสียงดังตุ้บขึ้นที่พื้น
รูปที่เธอดาวน์โหลดและบันทึกไว้กลับปรากฏขึ้นตรงหน้า
เป็นของจริงเลยด้วย
ไป๋ซูมองหีบเครื่องประดับตรงหน้า มงกุฎหงส์ที่วางอยู่บนสุดมีตำแหน่งเหมือนในรูปเป๊ะ ราวกับว่ารูปถ่ายกลายเป็นของจริงขึ้นมาอย่างนั้น
เธอแอบกัดปลายลิ้นตัวเอง เจ็บมาก!
ไม่ใช่ความฝัน!
ไป๋ซูมองหีบเครื่องประดับตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือไปแตะอัญมณีสีแดงที่ประดับอยู่บนมงกุฎหงส์ สัมผัสได้จริงอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
ซี้ด!
ไป๋ซูสูดหายใจเฮือก ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบโทรวิดีโอคอลหาคุณยายทันที
ไม่นานวิดีโอก็เชื่อมต่อ ใบหน้าคุณยายปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์
พอเห็นใบหน้านั้น น้ำตาของไป๋ซูก็ไหลพรั่งพรู “คุณยายยังไม่ตายเหรอคะ?”
หม่ากุ้ยหลานยิ้มพลางส่ายหน้า “ซูซู ในโลกของหนู ยายตายไปแล้วจริง ๆ ยายกับพ่อแม่ของหนู รวมถึงต้าเหมา ทะลุมิติมาอยู่ในโลกสมมติแห่งหนึ่ง ตอนแรกยายคิดว่าชาตินี้คงติดต่อหนูไม่ได้อีกแล้ว ใครจะไปรู้ว่ายายมีนิ้วทองคำ ทำภารกิจก็ได้รับรางวัล”
ไป๋ซูเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณยายไม่ใช่เอไอใช่ไหมคะ?”
หม่ากุ้ยหลานยิ้มเอ็นดู “เด็กโง่ ยายไม่หลอกหนูหรอก ไม่ใช่เอไออย่างที่หนูพูดนั่นแหละ ยายเห็นหนูได้รับหีบเครื่องประดับไปแล้วใช่ไหม ของพวกนั้นเป็นของจริงทั้งหมด อีกหนึ่งชั่วยามจวนโหวที่ยายอยู่ก็จะถูกยึดทรัพย์แล้ว”
“สามปีมานี้ยายอุตส่าห์สร้างเนื้อสร้างตัวอยู่ที่นี่ จะปล่อยให้คนพวกนั้นได้ไปเปล่า ๆ ไม่ได้ ยายเลยทำภารกิจแลกโทรศัพท์ที่คุยกับหนูได้ ขอแค่ถ่ายรูปก็ส่งของจากทางนี้ไปให้หนูได้ แต่หนูต้องกดรับด้วยนะ”
ข้อสงสัยของไป๋ซูได้รับคำอธิบายแล้ว ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
ไม่คิดเลยว่าคุณยายจะทะลุมิติมา แต่ยังคงคิดถึงหลานสาวอย่างเธอ
ไป๋ซูซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ
หม่ากุ้ยหลานพูดต่อว่า “เด็กดี อย่าร้องไห้เลย ยายยังคิดว่าชาตินี้คงติดต่อหนูไม่ได้อีกแล้ว พอเห็นหนูสบายดี ยายก็วางใจแล้ว”
“คุณยาย!” ไป๋ซูเกือบร้องไห้โฮ
หม่ากุ้ยหลานรู้ว่าเวลาคุยกันมีจำกัด จึงรีบพูดเรื่องสำคัญ “ของพวกนั้นยายหามาอย่างยากลำบาก หนูเอาไปใช้ได้เลย ไม่ต้องรู้สึกผิด ถ้างานที่โรงพยาบาลทำไม่ไหวก็ลาออก เอาทองคำเงินกับเครื่องประดับไปใช้ชีวิตให้สุขสบาย!”
ไป๋ซูพยักหน้า ก่อนถามถึงสถานการณ์ของพวกเขาด้วยความเป็นห่วง “คุณยาย ถ้าถูกยึดทรัพย์แล้วจะเป็นยังไงคะ จะถูกประหารทั้งตระกูลไหม?”
แค่คิดก็กลัวแล้ว เธอเพิ่งได้ติดต่อกับคุณยายในโลกสมมติ แล้วจะต้องเสียคุณยายไปอีกหรือ?
“ไม่หรอก อย่างมากก็แค่ถูกเนรเทศ หนูรู้จักหนิงกู่ถ่าไหม ที่ที่พวกเราจะถูกส่งไปคงเป็นดินแดนหนาวเหน็บแบบนั้น” หม่ากุ้ยหลานอธิบาย
ไป๋ซูแทบร้องไห้อีกครั้ง “แย่จังเลยค่ะ ทางมณฑลเฮยหนาวมาก ตอนนี้พวกเขาเริ่มเก็บตัวหลบหนาวกันแล้ว ถ้าพวกคุณถูกเนรเทศไปที่นั่นจะอยู่กันยังไงคะ?”
ไป๋ซูอยากช่วย เธอทนเห็นคุณยายกับคนอื่น ๆ ลำบากไม่ได้ “คุณยาย หนูส่งของจำเป็นไปให้พวกคุณได้ไหมคะ?”
หม่ากุ้ยหลานตาเป็นประกาย “ลองดูสิ ทำตามที่ยายบอกนะ ใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปแล้วส่งมาให้ยายดู”
ไป๋ซูพยักหน้า ตั้งใจจะคุยกับคุณยายต่ออีกสักสองสามประโยค แต่จู่ ๆ วิดีโอก็ถูกตัดไปเอง
เธอดูเวลาแล้วพบว่าระยะเวลาการโทรคือ 00:59
ดูท่าแต่ละครั้งจะคุยกันได้ไม่ถึงหนึ่งนาที
เพื่อทดสอบว่าฝั่งเธอจะส่งสิ่งของไปได้ไหม ไป๋ซูรีบหยิบขนมปังปิ้งที่ซื้อไว้ออกจากช่องเก็บของมาเป็นถุงใหญ่ พร้อมทาร์ตไข่สี่ชิ้นกับขนมปังชาบัตตาสองชิ้น ทั้งหมดนี้เป็นของที่เธอตั้งใจจะกินเอง
เธอจัดทุกอย่างวางไว้บนโต๊ะกลางแล้วถ่ายรูป จากนั้นก็หยิบผลไม้ออกมาเพิ่ม มีส้มที่ซื้อไว้ ตอนนี้ส้มหวานเริ่มออกแล้ว ส่วนส้มสะดือยังไม่วางขาย ต้องรอประมาณเดือนพฤศจิกายนถึงจะได้กิน
ส้มหวานเหลือแค่สี่ลูก ยังมีแอปเปิลอีกสามลูก กับสาลี่หิมะที่เตรียมไว้ต้มกับน้ำตาลกรวด เธอซื้อมาแค่ลูกเดียว นอกจากนี้ยังมีกล่องพุทราฤดูหนาวที่ซื้อมาเมื่อสองวันก่อนแต่กินไม่หมด เลยแช่ไว้ในตู้เย็น เธอหยิบออกมารวมกัน แล้วถ่ายภาพผลไม้ทั้งหมดไว้ด้วยกันหนึ่งรูป
ในบ้านไม่มีอย่างอื่นที่พอจะส่งไปได้ เธอจึงลองส่งรูปสองรูปดูก่อน
รูปผลไม้เป็นรูปแรก ส่วนขนมปังเป็นรูปที่สอง
เธอกดส่งตามลำดับ
กดเสร็จก็รออย่างใจจดใจจ่อให้รูปทั้งสองส่งไป
รูปผลไม้รูปแรกส่งสำเร็จอย่างรวดเร็ว
ส่วนรูปขนมปังรูปที่สอง ผ่านไปหนึ่งวินาทีก็มีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงปรากฏขึ้น
แสดงว่าส่งไม่สำเร็จ
ไป๋ซูยังไม่ยอมแพ้ เธอมองสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่เต็มขีด ไม่มีทางเป็นเพราะสัญญาณหลุดแน่ ๆ จึงลองส่งอีกครั้ง แต่ได้รับข้อความแจ้งว่า: ส่งรูปสิ่งของได้วันละ 1 รูปเท่านั้น
ไป๋ซู: “???”