มือของนางถูกเขากุมไว้แน่นด้วยนิ้วทั้งห้า ประสานกระชับอยู่กลางฝ่ามือ
จากนั้น มืออีกข้างของเขาก็ยังคงดึงทึ้งสาบเสื้อของนางอย่างไม่รู้ตัว คล้ายอยากฉีกสิ่งกีดขวางน่ารำคาญนี้ทิ้ง เพื่อครอบครองเรือนร่างของนางอย่างสมบูรณ์
หัวใจของชานเยว่ปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
สมองของนางว่างเปล่า ปล่อยใจดื่มด่ำกับจุมพิตของเหลียงอวี่หวงอย่างเลื่อนลอย
ลมหายใจของเขารินรดรอบลำคอ ก่อเกิดระลอกคลื่นในใจนางครั้งแล้วครั้งเล่า
ร่างกายค่อย ๆ ร้อนผ่าวขึ้น
ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในกายถูกปลุกเร้าขึ้นทีละน้อย
ชานเยว่ค่อย ๆ เริ่มตอบสนองเหลียงอวี่หวง
นางปรารถนาให้มากกว่านี้!
นางอยากลิ้มรสสัมผัสของเขา อยากหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา ไม่แยกจากกันอีก
ชั่วชีวิตนี้ นางรักเพียงเหลียงอวี่หวง
หากไม่ได้ครอบครองเขา นั่นคงเป็นความเสียดายครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนาง
นางคิดว่า อย่างไรเหลียงอวี่หวงก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วัน
ในเมื่อรักษาชีวิตเขาไว้ไม่ได้ เช่นนั้นก็ควรปล่อยใจให้เต็มที่ในช่วงเวลาสุดท้ายของเขา ให้เขาได้สัมผัสความสุขของชายหญิง นางเองก็จะได้ทำตามความปรารถนาที่ฝังใจ
ชั่วชีวิตนี้ หากไม่ได้ครอบครองเหลียงอวี่หวงสักครั้ง ต่อให้นางตายไปก็คงหลับตาไม่ลง
มือของชานเยว่เริ่มดึงทึ้งสาบเสื้อของเหลียงอวี่หวงเช่นกัน
ทันใดนั้น เหลียงอวี่หวงก็ครางเสียงต่ำ หยุดการกระทำทั้งหมด ก่อนยกมือกุมศีรษะไว้แน่น
“อา! ปวดเหลือเกิน!”