ชานเยว่ชะงักงันไปครู่หนึ่ง
นางเงยหน้ามองเหลียงอวี่หวง
เหลียงอวี่หวงประคองมือนางอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วแนบไว้ข้างริมฝีปาก ก่อนจะเป่าลมหายใจอุ่น ๆ ลงไป
“ชานเยว่ เหตุใดมือเจ้าจึงเย็นเช่นนี้?”
“ข้าจะช่วยให้เจ้าอุ่นขึ้น”
เมื่อเห็นว่าการเป่าลมอุ่นลงบนมือไม่ได้ผลนัก ครู่ต่อมาเขาก็ดึงมือชานเยว่ขึ้น เปิดสาบเสื้อของตน แล้วสอดมือนางเข้าไปแนบกับแผ่นอกอุ่น ๆ
หัวใจของชานเยว่พลันสั่นไหว
นางมองการกระทำของเหลียงอวี่หวงอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นดวงตาก็พลันแดงก่ำ
นางไม่เคยคาดฝันแม้ในยามหลับใหลว่า วันหนึ่งเหลียงอวี่หวงจะจับมือนางสอดเข้าไปในอ้อมอกเพื่อให้ความอบอุ่น
เขาดีกับนางถึงเพียงนี้ ราวกับว่านางกลายเป็นคนเดียวในใจเขาอย่างแท้จริง
ในสายตาของเขาไม่มีผู้อื่นอีกแล้ว
เมื่อนางหนาว เขาก็ปวดใจ
เมื่อนางเศร้า เขาก็พลอยทุกข์ใจไปด้วย
หัวใจของชานเยว่สั่นสะท้านจนมิอาจควบคุม
นางก้มตาลง คิดจะชักมือออก
เหลียงอวี่หวงมองชานเยว่อย่างสับสน ใบหน้าฉายแววกระวนกระวายอยู่หลายส่วน “ชานเยว่ เป็นอะไรไป? เจ้าไม่ชอบให้ข้าทำเช่นนี้หรือ?”
ชานเยว่ส่ายหน้าทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาใสกระจ่างหยดหนึ่งไหลลงจากหางตา
ครั้นเหลียงอวี่หวงเห็นนางร้องไห้ แววตาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เขาทำอะไรไม่ถูก รีบคว้าชายแขนเสื้อขึ้นมา แล้วเช็ดน้ำตาบนแก้มนางอย่างระมัดระวัง