นางเอ่ยพลางอดเรอออกมาไม่ได้
ลมหายใจปนกลิ่นสุราพุ่งตรงไปยังใบหน้าของเซียวถิงเยี่ยน
แก้มของเซียวถิงเยี่ยนพลันร้อนผ่าว
เขาอดกำหมัดขึ้นแตะริมฝีปากบาง แล้วกระแอมเสียงเบาไม่ได้ “ดื่มจนเมามายเช่นนี้ เจ้าจะทรมานเอาได้ อาหลวน เด็กดี ส่งไหสุรามาให้ข้า”
เขายื่นมือไปแย่งไหสุราอีกครั้ง
หยุนหลวนหลบอีกหน แก้มของนางแดงระเรื่อ ดวงตาพร่าเลือนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ท่าทางเช่นนี้ดูคล้ายจะเมาอยู่หลายส่วน
นางแค่นเสียงหึ “ไม่ให้…เจ้าอย่ามายุ่งกับข้า”
“บุรุษสารเลว เอาแต่หึงหวง เอาแต่โกรธ หากเจ้าไม่พอใจสิ่งใด หรือมีเรื่องใดอัดอั้นอยู่ในใจ ก็บอกข้าตรงๆ สิ ไยต้องเก็บความขุ่นเคืองไว้ผู้เดียว ทำให้ข้าร้อนใจและทุกข์ใจตามไปด้วย”
“เจ้าจงใจทรมานข้าชัดๆ เจ้าเป็นคนไม่ดี…ทั้งที่รับปากมารดาข้าแล้วว่าจะดูแลและทะนุถนอมข้าให้ดี แต่เจ้ากลับทำไม่ได้ เจ้าผิดคำพูด…เซียวถิงเยี่ยน ข้าจะไม่สนใจเจ้าอีกแล้ว”
หยุนหลวนพูดไปพูดมา ก็สะอื้นเสียงเบาออกมาอย่างอดไม่อยู่
ทั้งที่เป็นเช่นนั้น นางยังคงดื้อรั้น เบะปากน้อยๆ พลางยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหางตา ไม่ยอมให้น้ำตาไหลลงมา
นางยกไหสุราขึ้นดื่มต่อ
ดื่มไปพลางสะอื้นไห้ไปพลาง
“เจ้ารู้จักแต่รังแกข้า ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิดเสียหน่อย เหตุใดต้องทำสงครามเย็นกับข้าเช่นนี้ ต้องทรมานข้าด้วย”
“มารดาข้ายังบอกว่า ในใต้หล้านี้ไม่มีบุรุษใดดีกับข้าเท่าเจ้า เฮอะ มารดาคงมองคนผิดเสียแล้ว บุรุษที่ดีที่สุดผู้นี้ ยามทำให้คนขุ่นเคืองขึ้นมา ก็ทำเอาแทบกระอักเลือด”