แววตาของเขาเปี่ยมด้วยความรักอันลึกซึ้ง ไม่ว่าภายในใจหรือในดวงตา ล้วนมีเพียงนาง...
นางคือสมบัติล้ำค่าที่เขาตัดใจไม่ได้ที่สุดในชีวิตนี้ และไม่ปรารถนาจะปล่อยมือ
เขาสาบานว่าจะทะนุถนอมนางเป็นอย่างดี
จะอยู่เคียงข้างนางชั่วนิรันดร์ ให้นางเป็นสตรีที่มีความสุขและเบิกบานที่สุดในใต้หล้า
เซียวถิงเยี่ยนเอ่ยเสียงแหบพร่า เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้ง พลางกระซิบแผ่วเบา “อาหลวน ข้ารักเจ้า รักเจ้ามากเหลือเกิน!”
หยุนหลวนมีแววตาพร่าเลือน นางยกยิ้มพลางมองเซียวถิงเยี่ยน
นางค่อย ๆ ปลดอาภรณ์บนกายเขาทีละชิ้น
จากนั้นทั้งสองก็แนบชิดผสานเป็นหนึ่งเดียว
ม่านมุ้งค่อย ๆ ทิ้งตัวลง
บดบังทิวทัศน์อันงดงามชวนให้ใจหวั่นไหวบนเตียง
——
ณ ท้องพระโรงจินหลวนแห่งแคว้นเหลียง
เหลียงเหวินคังสวมฉลองพระองค์มังกรสีดำ ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ยืนเรียงแถว
ทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึม
สายตาทั้งหมดจับจ้องไปยังองค์หญิงหนีหวง ซึ่งคุกเข่าอยู่กลางโถงหลวงจินหลวน นางสวมอาภรณ์วังสีขาวนวลปักดิ้นทอง และสวมมงกุฎองค์หญิง
ดวงตาขององค์หญิงหนีหวงแดงก่ำ นางกล่าวกล่าวโทษเหลียงอวี่หวงทีละคำ ถึงความผิดมหันต์ที่เขาก่อขึ้นในหนันฉู
“...พระบิดา เรื่องทั้งหมดที่หม่อมฉันกราบทูลไปเมื่อครู่ล้วนมีหลักฐานยืนยัน เป็นความจริงทั้งสิ้น รัชทายาทเสด็จพี่ใจร้อนหวังความสำเร็จ เริ่มแรกก็หลงกลแผนสาวงามที่หยุนหลวนวางไว้ จนเสบียงและค่ายทหารถูกเผาทำลาย ต่อมายังเร่งสร้างความชอบ ไม่ฟังคำทัดทานของหม่อมฉัน ดึงดันบังคับให้ฟ่านถงนำทหารเจ็ดหมื่นกว่านายบุกเข้าเมืองจวินเฉิง”