“ข้าเหนื่อยแล้ว ขอไปพักก่อน เจ้าเชิญตามสบาย”
กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจว่าหยุนหลวนจะมีปฏิกิริยาเช่นไร เลือกห้องว่างห้องหนึ่งแล้วเดินเข้าไป ก่อนจะลงกลอนประตูอย่างรวดเร็ว
หยุนหลวนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เงาของเซียวถิงเยี่ยนก็หายลับไปจากตรงหน้าเสียแล้ว
นางอดหัวเราะออกมาอย่างจนใจไม่ได้ พลางยกมือแตะปลายจมูก
คนผู้นี้หึงหวงรุนแรงเกินไปแล้วกระมัง?
ถึงยามนี้ก็ยังไม่หายโกรธอีกหรือ?
นี่เพิ่งจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปนางย่อมต้องพบปะกับเหลียงอวี่หวงอีกไม่น้อย เขาคงไม่ทำท่ากระเง้ากระงอด หึงหวงอยู่เช่นนี้ไปตลอดกระมัง?
หยุนหลวนนึกถึงใบหน้าเคร่งขรึมของเขา แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
สิ่งที่คนทั้งสองไม่ควรกระทำต่อกันที่สุดคือการเย็นชาใส่กัน
ไม่ได้การ นางจะนั่งรอให้เป็นเช่นนี้ไม่ได้
นางจึงเดินไปยังห้องพักของเซียวถิงเยี่ยน แล้วเคาะประตูหลายครั้ง
เซียวถิงเยี่ยนไม่ขานตอบ
ภายในห้องเงียบสงัด ราวกับเขาเหนื่อยและเข้านอนพักแล้วจริง ๆ
หยุนหลวนเอ่ยเสียงเบาว่า “อาเยี่ยน เปิดประตูเถิด ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”
เซียวถิงเยี่ยนไม่สนใจนาง เขาถอดเสื้อตัวนอกพาดไว้บนเก้าอี้อย่างส่ง ๆ จากนั้นก็เอนกายพักบนตั่งในห้อง
เพียงนึกถึงดวงตาคู่นั้นของเหลียงอวี่หวงยามมองหยุนหลวน ในใจก็พลันเจ็บปวด
เขาไม่เคยเห็นผู้ใดใช้สายตาอ่อนโยนเปี่ยมรักเช่นนั้นมองหยุนหลวนมาก่อน
ราวกับว่าเมื่อมีหยุนหลวนอยู่ในสายตาแล้ว ในดวงตาของเหลียงอวี่หวงก็ไม่มีผู้อื่นอีก