เขาพยายามข่มใจที่สั่นไหวกระสับกระส่ายอย่างสุดกำลัง ครานี้เขายอมศิโรราบต่อหยุนหลวนอย่างหมดใจแล้ว
เขาปีนลุกขึ้นจากพื้น ก่อนงอเข่าคุกเข่าลงอีกครั้ง แล้วค่อย ๆ ก้มศีรษะลง “คุณชาย ขอเพียงท่านไม่สังหารข้าน้อย ชีวิตนี้ของข้าน้อยนับแต่นี้ไปย่อมเป็นของท่าน”
“ข้าน้อยฉู่เฟิงจะสวามิภักดิ์ต่อคุณชายด้วยความเต็มใจ ยินดีสละชีวิตเพื่อท่านนับแต่นี้ไป”
หยุนหลวนนั่งอยู่ตรงนั้น ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง
นางมองฉู่เฟิงที่ถูกสยบอย่างสิ้นเชิง แววตาเจือรอยยิ้มจาง ๆ
“ย่อมได้ ขอเพียงเจ้าว่าง่ายและยอมทำงานให้ข้า ข้าจะรักษาชีวิตเจ้าไว้ ให้เจ้าอยู่จนถึงร้อยปี”
“ทว่าแต่ก่อนเจ้าก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมาย สังหารผู้บริสุทธิ์ไปไม่น้อย ข้าตัดเท้าข้างนั้นของเจ้า ก็ถือเป็นการลงโทษแล้ว นับจากนี้ไปหวังว่าเจ้าจะประพฤติตนให้ดี อย่าสังหารผู้บริสุทธิ์อย่างพร่ำเพรื่ออีก”
“หากข้าเห็นเจ้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์จนสิ้นชีวิตอีกแม้แต่คนเดียว แขนขาอีกสามข้างของเจ้าจะถูกหัก ทำให้กลายเป็นมนุษย์หมู มีชีวิตอยู่ทั้งที่ตายเสียยังดีกว่า”
ร่างของฉู่เฟิงสั่นสะท้านเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
มนุษย์หมูเป็นสิ่งที่ชวนให้ขนพองสยองเกล้า เขายอมตายเสียยังดีกว่าต้องตกอยู่ในสภาพอันน่าเวทนาเช่นนั้น
ดังนั้นเขาจะยังกล้ามีใจคิดเป็นอื่นได้อย่างไร
นอกจากยอมสวามิภักดิ์ต่อหยุนหลวนแล้ว เขายังจะกล้าก่อเรื่องได้อีกหรือ
“คุณชายโปรดวางใจ ต่อไปข้าน้อยไม่กล้าสังหารผู้บริสุทธิ์หรือทำร้ายผู้ใดจนถึงแก่ชีวิตอีกแล้ว ท่านสั่งให้ข้าน้อยไปทางตะวันออก ข้าน้อยย่อมไม่กล้าไปทางตะวันตก นับจากนี้ไปข้าน้อยจะทำตามคำสั่งของท่านทุกประการ”