นางไม่เคยคาดคิดเลยว่า ฟู่เหวินเซิงจะตบหน้านางต่อหน้าผู้คนมากมายถึงเพียงนี้
ยิ่งไม่เคยคาดคิดว่า ภาพลักษณ์อันดีงามที่นางอุตส่าห์สร้างขึ้นต่อหน้าคนเหล่านี้ จะพังทลายลงในพริบตา
นางกุมแก้มที่เจ็บแสบไว้ ในใจเต็มไปด้วยความคับข้อง ดวงตาคู่นั้นเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาดูแคลนที่ผู้คนมองมา นางก็รู้สึกราวกับหายใจไม่ออก...นางจะรู้ได้อย่างไรว่าเฝิงซู่ชิงจะได้รับแต่งตั้งเป็นฮองเฮาอย่างกะทันหัน?
หากรู้เรื่องนี้แต่แรก นางย่อมไม่มีทางโง่เขลาถึงขั้นคิดให้ตนกับพี่ใหญ่เข้าพิธีแต่งงานคนตาย
นางรู้ดีเช่นกันว่า หากเรื่องแต่งงานคนตายแพร่ไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้
ไม่เพียงนางจะหมดโอกาสเข้าวังเป็นพระสนม เกรงว่าตระกูลฟู่ทั้งตระกูลจะต้องพบหายนะใหญ่หลวง
นางต้องช่วยตนเอง ต้องถอนตัวออกจากเรื่องนี้ให้ได้!
นางยังเยาว์วัย ทั้งยังงดงามราวบุปผา จะให้เรื่องนี้ทำลายอนาคตและชีวิตทั้งชีวิตของตนไม่ได้
ความคิดของฟู่จืออวี้พลุ่งพล่าน นางกลอกตาคราหนึ่ง ก็คิดแผนการได้ทันที
นางพลันสะอื้นไห้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ข้า...ข้าถูกใส่ร้ายเจ้าค่ะ ท่านพ่อ เรื่องแต่งงานคนตายไม่ใช่ความคิดของข้า เป็น...เป็นท่านแม่ที่ตัดสินใจเสนอขึ้นมา ท่านพ่อก็ทราบมิใช่หรือว่าช่วงนี้สภาพจิตใจของท่านแม่ไม่ปกตินัก มักทำเรื่องวิปลาสไร้สติอยู่เสมอ”
“เมื่อวานท่านแม่ไม่ฟังคำห้ามปรามของพวกเรา ดึงดันให้คนลากโลงศพของพี่ใหญ่ไปจอดหน้าประตูจวนตระกูลเฝิงเพื่อก่อเรื่อง ภายหลังยังแสร้งทำเป็นเสียสติแล้วแกล้งหมดสติ จงใจข่มขู่ท่านน้าสะใภ้ ข้ากลัวว่านางจะก่อเรื่องผิดพลาด จึงไปถึงจวนตระกูลเฝิงเพื่อรับนางกลับ”