คำว่า “ไม่อยากตาย” เพียงประโยคเดียว ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเจ็บปวดราวกับไส้ขาดแทบขาดใจ
นางอดร่ำไห้เสียงดังไม่ได้
มือทั้งสองกุมมือเซียวกั๋วจ้างไว้แน่น แทบอยากให้ผู้ที่ถูกพิษเป็นนางเสียเอง
คนอื่น ๆ ในจวนเซียวต่างพากันร้องไห้ตาม
บรรยากาศโศกเศร้าแผ่ปกคลุมไปทั่ว
หมอมีชื่อในเมืองหลวงล้วนถูกเชิญมาจนหมด ทว่าทุกคนต่างจนปัญญา
แม้แต่หมอหลวงในวัง ก็ถูกเชิญมาเกือบหมดแล้ว
แต่ไม่มีผู้ใดถอนพิษนี้ได้
เซียวจื่ออวี้พาเซียวเหวินเข้ามาด้านใน เมื่อทุกคนเห็นตัวการอย่างเซียวเหวิน ต่างก็กรูกันเข้ามาล้อม ก่อนตะโกนด่าทอด้วยความเดือดดาล
“เซียวเหวิน เจ้าโง่เง่า เป็นเพราะเจ้าทำให้ท่านพ่อเป็นเช่นนี้”
“หากท่านพ่อเป็นอะไรไป คนตระกูลเซียวก็หมดสิ้นกันพอดี”
“หญิงแพศยา! ปกติท่านพ่อรักเจ้ายิ่งนัก ของดีสิ่งใดก็คิดถึงเจ้าก่อน แล้วเจ้ายังทำใจวางยาพิษท่านพ่อได้อย่างไร?”
“ตระกูลเซียวเลี้ยงดูหมาป่าเนรคุณไว้ตัวหนึ่งจริง ๆ”
“ตีเจ้าคนโง่นี่ให้ตาย แก้แค้นให้ท่านปู่ของพวกเรา!”
ผู้คนนับไม่ถ้วนรุมล้อมเข้ามา เริ่มลงไม้ลงมือทั้งเตะทั้งต่อยเซียวเหวิน
เซียวจื่ออวี้มิได้ห้ามปราม เขาก้าวฉับ ๆ ไปข้างเตียง สอบถามอาการของเซียวกั๋วจ้าง
เมื่อเห็นหมอทั้งหลายและหมอหลวงต่างส่ายหน้าอย่างจนปัญญา หัวใจของเขาก็ดิ่งลงสู่ก้นเหว
ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวร่ำไห้อย่างสิ้นหวัง ก่อนโผเข้าไปในอ้อมแขนเซียวจื่ออวี้
“จื่ออวี้ เรื่องนี้จะทำอย่างไรดี เจ้ารีบหาวิธีช่วยท่านพ่อของเจ้าเถิด”