หยุนหลวนไม่คิดอ้อมค้อมกับนาง จึงเอ่ยตรง ๆ ว่า “แท้จริงแล้ว ข้ามิได้ภักดีต่อเซียวกั๋วจ้างด้วยใจ ข้าเป็นคนของเหลียงอวี่หวง เป็นสายลับที่เหลียงอวี่หวงแฝงไว้ในจวนกั๋วจ้าง”
“ยาสลบที่เจ้าให้เซียวกั๋วจ้างมิใช่ยาสลบ หากเป็นพิษร้ายแรงที่ไร้ยาถอนพิษ ข้ายอมรับว่าข้าใช้ประโยชน์จากเจ้า เรื่องนี้ไม่ค่อยผ่าเผยนัก เพื่อชดเชยให้เจ้า ข้าจะมอบโอกาสให้เจ้าเลือกสักครั้ง”
สมองของเซียวเหวินอื้ออึง นางจ้องหยุนหลวนอย่างตะลึงงัน ไม่กล้าเชื่อถ้อยคำเหล่านั้น
นางส่ายหน้า ใบหน้าซีดเผือด
“ไม่... เป็นไปไม่ได้ นั่นเห็นชัดว่าเป็นยาสะกดวิญญาณ จะกลายเป็นยาพิษไปได้อย่างไร เจ้าโกหกข้าแน่ ท่านพ่อของข้าต้องไม่เป็นอะไร”
“พาข้าไปพบเหลียงอวี่หวง... ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะใจร้ายถึงเพียงนี้ ถึงกับอาศัยมือข้าทำร้ายท่านพ่อ เขามิใช่ชอบข้าหรือ เขาจะโหดเหี้ยมกับข้าเช่นนี้ไม่ได้”
หยุนหลวนไม่มีเวลามากพอจะต่อปากต่อคำกับนาง
“เจ้าเชื่อหรือไม่ เรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว เซียวกั๋วจ้างถูกพิษ อีกไม่นานก็สิ้นใจ คนในจวนเซียวล้วนรู้แล้วว่าเจ้าวางยาท่านพ่อ เพราะฉะนั้นเจ้ากลับไปตระกูลเซียวอีกไม่ได้ มิฉะนั้นคนเหล่านั้นจะไม่ปล่อยเจ้าไว้”
“ข้าจะให้เงินเจ้า แล้วส่งคนไปคุ้มกันเจ้าจากเมืองหลวง อย่ากลับมาอีกตลอดกาล... หากคิดจะกลับมา ก็จงรอให้จวนเซียวล่มสลายสิ้นก่อนค่อยกลับมาเถิด”
เซียวเหวินราวกับคนโง่งม เอาแต่มองหยุนหลวนอย่างเหม่อลอย