ราวกับว่าตระกูลเซียวกำลังจะเผชิญหายนะครั้งใหญ่
เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร?
หรือว่าท่านพ่อเลอะเลือนไปแล้ว?
“ท่านพ่อ... เหลียงอวี่หวงถูกวางยาพิษ อีกไม่นานก็จะสิ้นใจแล้ว พวกเราขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะสำเร็จ ทว่ากลับถอนกำลังในยามนี้ไม่ได้... หากถอนกำลัง สิ่งที่เราทำมาก่อนหน้านี้ก็จะสูญเปล่าทั้งหมด”
“อีกอย่าง พี่หญิงใหญ่มีฮ่องเต้คุ้มครอง นางจะเกิดเรื่องอันใดได้? หลายปีมานี้ฮ่องเต้โปรดปรานนางยิ่ง ไม่ว่าเกิดเรื่องใด พระองค์ก็ไม่มีทางลงโทษนาง เหตุใดพวกเราต้องปิดจวนไม่ออกไปไหน? บัดนี้ท่านถูกสายลับที่เหลียงอวี่หวงส่งมาเล่นงานด้วยยาพิษ พวกเราใช้เซียวเหวินเป็นตัวประกัน ก็สามารถโค่นเหลียงอวี่หวงได้อย่างสิ้นเชิง... เขาจะดิ้นรนเฮือกสุดท้ายไม่ได้อีก” เซียวจื่ออวี้ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของบิดาอย่างยิ่ง เขาโต้แย้งอย่างมีเหตุผล
เซียวกั๋วจ้างหอบหายใจแรง ดวงตาแดงก่ำ เขากำแขนเซียวจื่ออวี้แน่น ก่อนตวาดเสียงเข้ม “บัดนี้หลวนหยุนไม่รู้หายไปอยู่ที่ใด พวกเราจับนางไม่ได้ คำพูดเพียงฝ่ายเดียวของเซียวเหวินไม่มีน้ำหนักให้เชื่อถือ ข้าบอกเจ้าแล้ว ครั้งนี้ข้าพ่ายแพ้อย่างหมดรูป หากยังทำต่อไปก็มีแต่จะแพ้ยับเยินกว่าเดิม”
“ถึงตอนนั้น คนที่ตายจะมิใช่แค่ข้าคนเดียว แต่เป็นชีวิตของคนทั้งตระกูลเซียว จื่ออวี้ จงฟังข้า หยุดมือเสีย ข้ายังไม่ตาย ข้ายังเป็นประมุขตระกูล ข้าสั่งให้เจ้าทำเช่นไร เจ้าก็ทำตามนั้น อย่ามาพร่ำพูดมากความ”
“จื่ออวี้ มีบางเรื่องที่เจ้ายังมองไม่ทะลุปรุโปร่งเท่าข้า ทั้งยังคิดการณ์ไม่ไกลเท่าข้า ข้าบอกเจ้า หากพวกเราไม่ถอนตัว ตระกูลเซียวจะสิ้นทายาทและล่มสลายไปอย่างสิ้นเชิง”