เขาประทับอยู่ในตำแหน่งรัชทายาทมานานกว่าสิบปี ไม่เคยก่อความผิดพลาดใหญ่หลวงเช่นนี้มาก่อน
พระบิดามิได้โปรดปรานเขาอยู่แล้ว ทั้งยังไม่พอพระทัยเขาอย่างยิ่ง เหตุการณ์ครานี้เกรงว่าจะยิ่งทำให้พระบิดาทรงกริ้วและไม่พอพระทัยเขามากขึ้น
เหลียงอวี่หวงขมวดคิ้วมุ่น ประสบการณ์อันเจ็บปวดในครั้งนี้ทำให้เขาตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า ช่วงที่ผ่านมาเขาทะนงตนและมั่นใจในตัวเองเกินไป
เหตุใดเขาจึงเชื่อได้ว่าเซียวเสวียนรุ่ยเจ้าคนโง่เขลานั่นจะมีวิธีตีเมืองเฟิ่งแตก?
หรือเพียงเพราะเขาเอาชนะโจวข่ายได้ในเวลาอันสั้น ทั้งยังชิงเมืองสองแห่งของหนันฉูมาได้ เขาจึงหลงผิดจนมองไม่เห็นสถานการณ์ตรงหน้า?
โจวข่ายเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพ แม้มีวรยุทธ์ติดตัว แต่กลับไร้ผลงานและประสบการณ์ในการทำศึก เป็นเพียงเด็กหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่งเท่านั้น
เขาจะเทียบกับแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินได้อย่างไร? จะนำไปเทียบกับคนในจวนแม่ทัพได้อย่างไร?
เป็นเขาที่ประมาท คิดว่าเมื่อเอาชนะโจวข่ายได้ อีกทั้งหยุนฟู่ชิงแห่งจวนแม่ทัพก็ตายไปแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่มีค่าให้กล่าวถึง
กล่าวให้ถึงที่สุด เป็นเพราะเขาประเมินศัตรูต่ำเกินไป ไม่เคยเห็นหยุนหลวนอยู่ในสายตา
นางก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง จะมีความสามารถใดมาต่อต้านและทัดเทียมเขาได้?
บัดนี้เขากลับมิได้คิดเช่นนั้นอีกแล้ว
ศึกครั้งนี้หยุนหลวนมอบบทเรียนอันหนักหน่วงแก่เขา ทำให้เขาหลุดพ้นจากความทะนงตนและตื่นขึ้นมาอย่างแท้จริง
เหลียงอวี่หวงขบคิดถึงความผิดพลาดด้วยความเจ็บใจ ความคิดในใจพลิกผันไปมานับร้อยพัน