“องค์รัชทายาททรงไว้วางพระทัยท่านยิ่งนัก จึงมอบอำนาจบัญชาทหารแสนนายให้ท่าน แต่ท่านกลับพ่ายแพ้อย่างยับเยิน หากท่านหนีไปเช่นนี้ ข้าจะกราบทูลต่อองค์รัชทายาทอย่างไร? เดิมทีข้าไม่มีหน้าไปเผชิญพระพักตร์องค์รัชทายาทอยู่แล้ว แต่เพราะมีท่าน ข้าจึงยังมีโอกาสไถ่โทษสร้างความชอบมิใช่หรือ?”
“เพราะฉะนั้น ท่านแม่ทัพเซียว ต้องขออภัยด้วย ข้าอยากกลับไปอยู่ข้างองค์รัชทายาท จึงจำต้องใช้ท่านเป็นบันไดสร้างความชอบต่อพระองค์ คิดว่าองค์รัชทายาทของพวกเราเวลานี้คงอยากพบท่านยิ่งนัก ท่านมาจากที่ใด ก็กลับไปกับข้าที่นั่นเถิด”
แววตาของเซียวเสวียนรุ่ยฉายความหวาดกลัว เขาส่ายหน้าให้รองแม่ทัพหลี่อย่างบ้าคลั่ง
“ไม่ ไม่เอา ข้าไม่กลับไป ข้าไม่อยากพบเหลียงอวี่หวง”
“ศึกครั้งนี้ แคว้นเหลียงสูญเสียผู้คนไปมากมาย เหลียงอวี่หวงไม่มีทางละเว้นข้า เขาต้องฆ่าข้าแน่ รองแม่ทัพหลี่ หากท่านพาข้ากลับไป ก็เท่ากับผลักข้าลงสู่ทางตาย!”
“รองแม่ทัพหลี่ ข้าขอร้องท่าน ขอร้องให้ปล่อยข้าไปเถิด หากท่านยอมปล่อยข้า ข้าจะมอบเงินให้ท่านมากมาย แม้ยามนี้ข้าจะไม่มีอำนาจใด ๆ แต่ข้ามีเงิน ข้ายังมีเงินอีกตั้งมากมาย...”
รองแม่ทัพหลี่แค่นเสียงเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“เงินหรือ? เจ้าคิดว่าเงินสำคัญถึงเพียงนั้นต่อหน้าความเป็นความตายหรือ? ชีวิตใกล้จะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว เงินสำหรับข้าก็ไม่ต่างจากกองกระดาษไร้ค่า ขอเพียงพาเจ้ากลับไป ข้าก็กราบทูลองค์รัชทายาทได้ว่าที่กลับมาล่าช้า เพราะออกตามจับเจ้า องค์รัชทายาททรงมีพระเมตตาและเปี่ยมคุณธรรม ย่อมไม่ทรงตำหนิข้าแน่”