ยามที่หวังคุนสิ้นหวังและเจ็บปวดที่สุด พวกเขากลับไม่มีใครอยู่เลย
ยามสิ้นใจ เขาจะนึกแค้นพวกเขาหรือไม่ ว่าเหตุใดจึงไม่พบความผิดปกติและเร่งไปช่วยเขาให้ทันท่วงที?
หัวใจซือหลี่เจ็บปวดราวถูกมีดกรีด ทุกข์จนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่
เซียวถิงเยี่ยนย่อตัวลง ตบไหล่ซือหลี่เบา ๆ “เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา ให้เขาจากไปอย่างสงบเถิด”
“เปิ่นหวังจะไปดูหมอเทวดาหลู่สักหน่อย... คนที่ยากจะยอมรับการจากไปของหวังคุนที่สุด คงเป็นเขา”
ซือหลี่มีดวงตาแดงก่ำ พยักหน้าเบา ๆ
เขาลงมือเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดการร่างของหวังคุนด้วยตนเอง
พ่อบ้านคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ
บ่าวไพร่ทั่วจวนเยี่ยนอ๋องต่างร้องไห้จนตาแดง ไม่มีใครยอมรับข่าวร้ายอันกะทันหันนี้ได้ หมอหวังเป็นคนช่างมีอารมณ์ขันเพียงใด เหตุใดจึงจากไปอย่างกะทันหันเช่นนี้
ผู้คนในจวนเยี่ยนอ๋องล้วนถูกปกคลุมด้วยความหม่นหมอง
เซียวถิงเยี่ยนรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ระหว่างทางไปยังที่พักของหมอเทวดาหลู่ เขาพยายามปรับอารมณ์อยู่หลายครา
เมื่อหลบไปยังที่ไร้ผู้คน ในที่สุดก็อดกลั้นไม่ไหว หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมา
เดิมทีเขาคิดว่าทุกสิ่งใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว
ความตายของหวังคุนทำให้เขาตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เรื่องทั้งหมดนี้ บางทีอาจยังไม่จบลง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
เซียวถิงเยี่ยนเช็ดน้ำตาที่หางตา ก่อนเดินไปถึงเรือนที่หมอเทวดาหลู่อาศัยอยู่
ประตูใหญ่ปิดสนิท ไม่มีใครเฝ้าอยู่
เซียวถิงเยี่ยนยกมือผลักประตูเรือนเปิดออก
แต่ก่อน หวังคุนมักยิ้มแย้มออกมาต้อนรับเขา พร้อมกล่าวทักทาย