เซียวถิงเยี่ยนกำแขนหมอเทวดาหลู่ไว้แน่น พลางกำชับไม่ให้เขาตื่นเต้นเกินไป อีกฝ่ายเพิ่งหายจากพิษกู่ได้อย่างยากลำบาก บัดนี้ร่างกายยังอ่อนแอ เขากลัวว่าหมอเทวดาหลู่จะตื่นเต้นจนทำร้ายสุขภาพของตนเอง
การจากไปของหวังคุนสร้างความสะเทือนใจแก่หมอเทวดาหลู่ยิ่งนัก
เซียวถิงเยี่ยนรู้ดียิ่งกว่าใครว่าหวังคุนสำคัญต่อหมอเทวดาหลู่เพียงใด
“หมอเทวดาหลู่ การตายของหวังคุน เปิ่นหวังรู้ว่าท่านเจ็บปวด ทุกข์ใจ และโกรธแค้นยิ่งนัก มิใช่เพียงท่านเท่านั้น เปิ่นหวังเองก็เช่นกัน... การจากไปของหวังคุนทำให้พวกเราทุกคนเจ็บปวด ความเจ็บปวดนี้ราวกับถูกเชือดเฉือนถึงเนื้อหนัง ซึมลึกถึงกระดูก ยากจะลืมเลือนชั่วชีวิต ท่านวางใจเถิด แค้นนี้พวกเราจะทวงคืนให้หวังคุนอย่างแน่นอน”
“อย่าเพิ่งร้อนใจ เปิ่นหวังจะล่อให้เขาติดกับ และให้เขาลิ้มรสความเจ็บปวดกับสิ้นหวังยามใกล้ตาย ความเจ็บปวดทุกอย่างที่หวังคุนเคยประสบ เปิ่นหวังจะทำให้พวกเขาได้ลิ้มลองทั้งหมด เลือดต้องล้างด้วยเลือด ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต...”
เดิมทีเขาคิดว่าตวนอ๋องเงียบหายไปในช่วงนี้ เพราะมองเห็นความเป็นจริงแล้ว จึงเลิกเพ้อฝันถึงบัลลังก์มังกร
คาดไม่ถึงเลยว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงภาพลวงตา
การตายของหวังคุนเผยให้เห็นธาตุแท้อันชั่วร้ายของตวนอ๋องอย่างหมดจด
หากตวนอ๋องรู้จักสงบเสงี่ยมเจียมตัวเช่นโม่อ๋อง เขาก็พอจะอดทนให้ได้ และปล่อยให้ตวนอ๋องใช้ชีวิตสุขสำราญในฐานะอ๋อง เสวยสุขกับเกียรติยศและความมั่งคั่งไปชั่วชีวิต