“อาเยี่ยน ข้าอยากไปแดนเหนือดูให้เห็นกับตาจริง ๆ อยากเห็นว่าถิ่นที่เจ้าเติบโตมาเป็นเช่นไร อยากรู้เหลือเกินว่าแดนเหนือถูกเจ้าสร้างให้กลายเป็นเช่นไร”
“เมื่อจัดการเรื่องแคว้นเหลียงเรียบร้อยแล้ว พวกเราค่อยไปแดนเหนือกัน ดีหรือไม่?”
พอเอ่ยถึงแดนเหนือ แววตาของเซียวถิงเยี่ยนก็อ่อนโยนลงทีละน้อย
เขารู้ดีว่าเรื่องนี้จะโทษหยุนหลวนไม่ได้
เหลียงอวี่หวงวางยาพิษเขา ทั้งยังใช้อุบายแสดงสลดชีพเช่นนี้ นับว่าชดเชยความลังเลไม่เด็ดขาดก่อนหน้านี้ของอีกฝ่ายได้บ้าง
อีกฝ่ายยังไม่ถึงกับสิ้นหวังเสียทีเดียว
เซียวถิงเยี่ยนยกมือโอบหยุนหลวนไว้แนบชิด
“เมื่อเรื่องทั้งปวงจบลง เปิ่นหวังจะพาเจ้ากลับแดนเหนือ แม้พวกเราจะเข้าพิธีกันแล้ว ทว่างานมงคลครั้งนั้นเรียบง่ายเกินไป เมื่อไปถึงแดนเหนือ เปิ่นหวังจะชดเชยด้วยงานแต่งอันยิ่งใหญ่ให้เจ้าเป็นแน่”
หยุนหลวนเม้มริมฝีปากยิ้ม ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม แววตาที่ทอดมองกันเปี่ยมด้วยความรักอันลึกซึ้ง
——
ยามเช้า เซียวไต้ค่อย ๆ ฟื้นขึ้น นางมองข้าวของรอบกายอย่างงุนงง ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ
จากนั้นนางยันกายลุกขึ้น แล้วตะโกนไปทางด้านนอกว่า “คนมา! มีใครอยู่ข้างนอกหรือไม่? รีบเข้ามาเดี๋ยวนี้...”
รูเอ๋อร์กำลังต้มยาอยู่ด้านนอก เมื่อนางได้ยินเสียงเรียกของเซียวไต้ ก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ปล่อยให้อีกฝ่ายตะโกนโวยวายอยู่ข้างใน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด จนกระทั่งด้านในเงียบเสียงลง