สาวใช้ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
ในดวงตาของนางไร้ซึ่งความหวาดหวั่น นางมั่นใจอย่างยิ่งว่าเซียวถิงเยี่ยนไม่มีทางยืนมององครักษ์ผู้นี้สังหารนางต่อหน้าต่อตา
เป็นดังที่คิด ในชั่วพริบตาถัดมา เซียวถิงเยี่ยนก็ตวาดเฮยอี้เสียงเข้มว่า “ก่อเรื่องอันใด? ถอยไป อย่ามาสร้างความวุ่นวายรบกวนเปิ่นหวังอยู่ที่นี่”
เฮยอี้ไม่กล้าขัดคำสั่ง เขาจำต้องเก็บคมกระบี่อันแหลมคมกลับเข้าฝักอย่างไม่เต็มใจนัก
จากนั้นก็ถลึงตามองสาวใช้ ก่อนจากไปด้วยความขุ่นเคือง
“ได้ยินมานานแล้วว่าองค์เยี่ยนอ๋องทรงดีกับผู้ใต้บังคับบัญชาของพระองค์ยิ่งนัก วันนี้ได้เห็นกับตาตนเอง ข่าวลือคงไม่ผิดไปจากความจริง” สาวใช้หัวเราะเบา ๆ
เซียวถิงเยี่ยนนั่งลงที่โต๊ะหินในลานเรือน แล้วสั่งให้คนนำขนมชาอย่างประณีตมาวาง
เขาชี้ไปยังที่นั่งว่างฝั่งตรงข้าม พลางมองสาวใช้ “เชิญนั่งลง พวกเราค่อย ๆ สนทนากัน”
สาวใช้มิได้ปฏิเสธ นางนั่งลงอย่างเชื่องช้า ท่าทีสงบนิ่ง ไม่ยโสและไม่ถ่อมตน
แม้ใบหน้าของนางจะธรรมดายิ่ง ทว่าบุคลิกที่แผ่ออกมาจากกายกลับเป็นสิ่งที่คนทั่วไปมิอาจเทียบได้
เซียวถิงเยี่ยนคาดเดาว่านางต้องแปลงโฉมมาเป็นแน่
ภายใต้ใบหน้าธรรมดานี้ ย่อมมีใบหน้าอีกแบบซ่อนอยู่
เซียวถิงเยี่ยนสังเกตทุกอากัปกิริยาของนาง ทั้งความสุขุมและความกล้าหาญเช่นนี้ ดูอย่างไรก็มิใช่คนธรรมดา
“นึกไม่ถึงว่าเผ่าอู๋กู่เล็ก ๆ จะซ่อนยอดคนไว้มากมาย ถึงกับมีบุคคลเช่นเจ้าอยู่ด้วย เซิ่งกุยรู้หรือไม่ว่าเจ้าเป็นคนฉลาดถึงเพียงนี้?”
นางไม่กังวลว่าน้ำชาจะถูกวางยา จึงยกกาน้ำชาขึ้นรินให้ตนเอง