“เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่ พวกเราหลงกลมิได้เด็ดขาด มิฉะนั้นอาจติดกับแผนร้ายของพวกเขา”
เซียวถิงเยี่ยนมองเฮยอี้ด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มพึงพอใจวูบผ่านดวงตาโดยไม่รู้ตัว
ผ่านเรื่องราวมามากมาย ในที่สุดเฮยอี้ก็เติบโตขึ้นเสียที
คำพูดของเขามีเหตุผลยิ่งนัก
เขาเองก็เห็นด้วย... ทว่าเมื่อมองดวงตาคู่นั้นของเฝิงอี้ที่เต็มไปด้วยความจริงจัง
ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
หมอเทวดาหลู่เดินออกมาจากในห้องพอดี
เขาตะโกนใส่เฮยอี้ทันทีว่า “ไป ๆ เจ้าเข้าใจอันใด? นางเป็นสหายของอวี๋ชิง เมื่ออวี๋ชิงรับรองสหายของนางแล้ว พวกเราจะกลัวอันใด?”
“เจ้าไม่เชื่อเฝิงอี้ หรือยังไม่เชื่ออวี๋ชิงอีก? อย่างไรข้าก็เชื่ออวี๋ชิง เพราะฉะนั้นข้ายินดีมอบโอกาสให้สหายคนสนิทของนางเช่นกัน”
“พวกนางต่างประคับประคองกันฝ่าความยากลำบากมาด้วยกัน ความผูกพันเช่นนี้ คนอื่นจะเข้าใจได้อย่างไร? ข้าเชื่อในมิตรภาพของพวกนาง และยิ่งเชื่อในความสามารถของศิษย์ข้าในการคบหาสหาย”
ในใจอวี๋ชิงพลันอบอุ่นขึ้น
นางโขกศีรษะให้หมอเทวดาหลู่หนึ่งครั้ง “อาจารย์ ขอบคุณท่าน”
หมอเทวดาหลู่รีบย่อตัวลง ประคองพวกนางทั้งสองให้ลุกขึ้น “อย่าคุกเข่าส่งเดช ที่นี่มิได้มีธรรมเนียมมากมายเช่นนั้น ต่อไปพวกเราล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน... ไม่แบ่งแยกกันแล้ว”
“เมื่อเฝิงอี้ประสบภัย พวกเราย่อมมิอาจนิ่งดูดาย”
เฮยอี้กระทืบเท้าด้วยความโมโห “หมอเทวดาหลู่ ท่านตามใจศิษย์คนนี้เกินไปแล้ว พวกเรารู้จักกันมาสิบกว่าปี หรือยังเทียบความผูกพันฉันอาจารย์ศิษย์ระยะสั้นของท่านกับนางไม่ได้? ความกังวลของข้ามีเหตุผล ท่านอย่าใช้อารมณ์ตัดสินได้หรือไม่?”