ชานเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขมขื่นน่าขัน
นางรักเหลียงอวี่หวงมานานกว่าสิบปี ท้ายที่สุดกลับสู้ช่วงเวลาที่เหลียงอวี่หวงรู้จักเสี่ยวหยุนเพียงสิบกว่าวันไม่ได้
ใบหน้าชานเยว่ฉายแววทุกข์ระทม นางค่อย ๆ ย่อตัวลง ก่อนโผเข้าสู่อ้อมกอดของเหลียงอวี่หวง
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะไม่ทำร้ายข้า”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านหวังให้ข้ากลับมา องค์ชาย ข้าอยากอยู่เคียงข้างท่านไปชั่วชีวิตจริง ๆ…”
นางปรารถนาจะครองคู่กับเขาจนแก่เฒ่า อยู่เคียงกันตราบนานเท่านาน และจับมือกันผ่านชีวิตนี้ไปด้วยกัน
น่าเสียดาย บุรุษผู้นี้ไม่เคยเป็นของนางเลย
อาศัยจังหวะที่เหลียงอวี่หวงกำลังเหม่อลอย ชานเยว่หยิบขวดกระเบื้องใบหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แล้วกลืนกู่ประจำชีพของตนลงไป
จากนั้นนางก็ขยับเข้าใกล้เหลียงอวี่หวง ดวงตาคู่นั้นพลันแดงก่ำ… ริมฝีปากขยับพึมพำร่ายคาถา เพียงชั่วครู่ นางก็กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
แววตาของนางลึกล้ำ จ้องประสานกับดวงตาของเหลียงอวี่หวง “องค์ชาย ข้ารักท่าน เงยหน้าขึ้น มองตาข้า…”
ยามนี้ความคิดของเหลียงอวี่หวงถูกกลิ่นหอมล่อลวงไปนานแล้ว
จิตสำนึกของเขาจมดิ่งลงไปโดยไม่รู้ตัว
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย มองดวงตาของชานเยว่
ในดวงตาของชานเยว่ปรากฏหนอนสีขาวตัวเล็กที่กำลังขยับยุกยิก ละเอียดดุจเส้นขน
นางแหวกสาบเสื้อ หยิบมีดสั้นขึ้นมาแทงตรงตำแหน่งหัวใจ
ชั่วพริบตาถัดมา นางก็ควักเลือดจากหัวใจออกมา และกำลังจะป้อนให้เหลียงอวี่หวง
ใครจะรู้ว่าเฉิงเฟิงจะพุ่งเข้ามาในกระโจมอย่างรวดเร็วในตอนนั้น