“เขาเป็นคนของเหลียงอวี่หวง เป็นสายลับที่แฝงตัวอยู่ข้างกายท่านพ่อ เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนการที่เขาใช้ข้าลงมือ ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่ายาสลบจะกลายเป็นยาพิษ หากรู้ว่าเป็นยาพิษ ข้าจะวางยาท่านพ่อได้อย่างไร”
“ท่านพ่อรักข้าถึงเพียงนั้น ข้าไม่มีทางคิดทำร้ายเขา ข้าไม่รู้เรื่องเลย ถูกปิดบังทุกอย่าง ฮูหยินผู้เฒ่า โปรดอภัยให้ข้า ช่วยข้าด้วย อย่าให้พี่ห้าประหารข้าเลย ข้าไม่อยากตาย ข้ายังเยาว์วัยนัก ทั้งยังไม่เคยออกเรือน”
หากรู้แต่แรกว่าคนตระกูลเซียวเกลียดชังนางเข้ากระดูกดำ อยากสังหารนางให้ตายเสียโดยเร็ว นางคงไม่ปฏิเสธหลวนหยุน คงเชื่อฟังแผนการของเขา ออกจากเมืองหลวงไปหลบภัยพิบัติครั้งนี้แล้ว
ท้ายที่สุด นางประเมินความเลือดเย็นไร้เยื่อใยของคนตระกูลเซียวต่ำเกินไป
นางเองก็เป็นผู้บริสุทธิ์ แต่พวกเขากลับไม่ใส่ใจ ต่างมุ่งหมายจะประหารนางให้ได้
ท่านพ่อรักนางถึงเพียงนั้น ท้ายที่สุดกลับต้องลากนางไปตายด้วยกัน
ในใจเซียวเหวินเองใช่ว่าจะไม่เคียดแค้น
เซียวจื่ออวี้ก้าวเร็วเข้าไปขวางเซียวเหวินที่กำลังจะเข้าใกล้ฮูหยินผู้เฒ่าเซียว
ใครจะคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเซียวกลับยกแขนขึ้น แล้วส่ายหน้าอย่างช้า ๆ
“ให้ข้าจัดการนางเอง...”
“ยามนางถือกำเนิด ข้าเป็นคนทำคลอดให้ด้วยมือตนเอง นางมา ข้าเป็นผู้รับนางไว้ ยามนางจากไป ก็ควรให้ข้าเป็นคนส่ง...”
เซียวจื่ออวี้ขมวดคิ้ว เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วมิได้ยืนกรานอีก
เซียวเหวินฟังแล้วงุนงง นางมองฮูหยินผู้เฒ่าเซียวอย่างตะลึงงัน “ท่านย่า...หมายความว่าอย่างไร”