“หากข้ามาเร็วกว่านี้สักเค่อ บางทีใต้เท้ากั๋วจ้างอาจฟื้นคืนชีพได้”
แววตาของเซียวจื่ออวี้พลันดับแสงลงอย่างสิ้นเชิง
เขากลั้นเสียงสะอื้นไม่อยู่ “หรือว่าไม่มีหนทางอื่นแล้วจริง ๆ ที่จะช่วยบิดาของข้าได้?”
เซิ่งกุยส่ายหน้า “ไม่มีหนทางแล้ว จัดเตรียมงานศพให้ใต้เท้ากั๋วจ้างเถิด”
“เพียงแต่พิษที่อยู่ในร่างของเขานั้นประหลาดยิ่ง ข้าจะเก็บเลือดจากร่างใต้เท้ากั๋วจ้างไปสักเล็กน้อย แล้วกลับไปศึกษาดูให้ถี่ถ้วน”
กล่าวจบ เขาก็ใช้มีดกรีดเนื้อหนังของศพ เก็บเนื้อและเลือดมาส่วนหนึ่ง ใส่ลงในขวดกระเบื้อง
ความหวังในใจของเซียวจื่ออวี้มลายสิ้น
เขากำหมัดแน่น มองเซิ่งกุยอย่างลังเลจะเอ่ย “ผู้อาวุโส เท่าที่ข้าทราบ บิดาของข้าถูกสายลับที่เหลียงอวี่หวงส่งมาวางยาจนสิ้นใจโดยอ้อม”
“ท่านช่วยไปจัดการเหลียงอวี่หวงที่คุกหลวงเสียบัดนี้ ส่งเขาไปปรโลก ให้ไปตายเป็นเพื่อนบิดาข้าได้หรือไม่?”
เซิ่งกุยเงยหน้าขึ้น เลิกคิ้วเล็กน้อยมองเซียวจื่ออวี้
จากนั้นเขาก็หัวเราะเย็นชา “หัวหน้าองครักษ์เซียว เกรงว่าท่านยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอกกระมัง? ยามนี้เหลียงอวี่หวงมิใช่คนที่ท่านหรือข้าจะลงมือด้วยได้อีกแล้ว”
“แม้แต่ฝ่าบาทก็เกรงว่าจะทำอันตรายเขาไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว หากเหลียงอวี่หวงตาย ท่านคิดว่าบัลลังก์ของฝ่าบาทจะยังมั่นคงหรือ?”
“พวกเราต่างคิดว่าเหลียงอวี่หวงเป็นคนขี้ขลาดไร้ความสามารถ ที่แท้พวกเราล้วนเข้าใจผิด ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงที่เขาสร้างขึ้นเท่านั้น หลายปีมานี้ เขาซื้อใจราษฎรไปไม่น้อยโดยไม่ให้ผู้ใดรู้ ท่านไปดูที่คุกหลวง หรือกระทั่งหน้าประตูวังเถิด ทั้งสองแห่งมีชาวบ้านคุกเข่าอยู่เต็มไปหมดเพื่อร้องขอชีวิตให้เหลียงอวี่หวง”