หญิงรับใช้สูงวัยทั้งสองเห็นว่านางน่าสงสารยิ่ง จึงอดเอ่ยเตือนไม่ได้
“คุณหนูอย่าแข็งข้อกับใต้เท้าจงอีกเลย ท่านสู้เขาไม่ได้หรอก ใต้เท้าจงเป็นคนสนิทของท่านกั๋วจ้าง ทุกเรื่องที่เขากระทำล้วนเป็นไปตามเจตนาของท่านกั๋วจ้าง หากคุณหนูยังไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่ยอมก้มหัว เกรงว่าแม้ตายอย่างไรก็ยังไม่รู้ตัว”
โจวชิงเหยียนก้มหน้า ยิ้มเยาะตนเอง “ใช่ ยามนี้ข้าเข้าใจแล้ว ที่จริงข้าควรเข้าใจเรื่องเหล่านี้ตั้งนานแล้ว... หากเข้าใจแต่แรก บางทีเสี่ยวมู่คงไม่ต้องตาย”
นางไม่ควรเห็นแก่ความดีเพียงน้อยนิดที่ท่านกั๋วจ้างมีต่อนาง แล้วคิดว่าตนมีสิทธิ์ต่อกรกับเซียวเหวิน
ท่านกั๋วจ้างรับนางเป็นบุตรบุญธรรม นางคิดว่าตนมีคุณค่า ดังนั้นหลังถูกเซียวเหวินกลั่นแกล้งทำร้าย นางจึงคิดจะขอให้ท่านกั๋วจ้างทวงความเป็นธรรมให้นาง
หากนางไม่ได้ขอให้ท่านกั๋วจ้างลงมือสั่งสอนเซียวเหวิน
แล้วนางจะถูกเซียวเหวินแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมได้อย่างไร?
หากตั้งแต่แรกนางยอมก้มหัวให้เซียวเหวิน อย่างมากเซียวเหวินก็คงเพียงเยาะเย้ยถากถางนาง คงไม่เห็นนางอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
นางก็คงไม่ผูกใจเจ็บ จนเซียวเหวินไม่สนสิ่งใด คว้ามีดแทงนางเพื่อทำร้าย เสี่ยวมู่เองก็คงไม่ต้องเอาตัวเข้าขวางมีดเล่มนั้นเพื่อปกป้องนาง
ทุกอย่างล้วนเกิดจากนาง
นางเป็นคนทำให้เสี่ยวมู่ต้องตาย
โจวชิงเหยียนโศกเศร้าจนแทบขาดใจ น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย