หยุนหลวนเม้มริมฝีปากยิ้ม “เสี่ยงอันตรายอยู่บ้างก็จริง แต่ข้าคงทนมองชีวิตผู้บริสุทธิ์ต้องตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้กระมัง”
“อาเยี่ยน ข้ายังทำใจเย็นชาได้ไม่เท่าจงหลิน”
เซียวถิงเยี่ยนตบไหล่นางเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงต่ำพร้อมรอยยิ้ม “อืม อาหลวนของข้าเป็นสตรีจิตใจดี ไม่ว่าเจ้าคิดทำสิ่งใด ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ เป็นหลักพิงที่มั่นคงที่สุดของเจ้า”
หยุนหลวนเอนกายซบอกเขา ยกมือโอบเอวเขาไว้แน่น
ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่มีมังกรรายล้อม นางหาโอกาสผ่อนคลายเช่นนี้ได้ยากยิ่ง
คล้ายเพียงมีเขาอยู่ ไม่ว่าภยันตรายหรืออุปสรรคจะยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ล้วนกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย
ขณะที่ทั้งสองกำลังกอดกัน ประตูห้องก็พลันถูกเปิดออก
โจวชิงเหยียนมองภาพชายสองคนกอดกันอยู่ตรงประตูด้วยความตกตะลึง
สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ได้แต่มองทั้งสองอย่างอึ้งงัน
“เจ้า... พวกเจ้า...”
หยุนหลวนรีบผละออกจากเซียวถิงเยี่ยน นางกระอักกระอ่วนยิ่ง จึงไอเบา ๆ สองสามครั้ง
“เมื่อครู่ข้าเพียงเวียนศีรษะเล็กน้อย คุณหนูโจวอย่าเข้าใจผิด”
ภายในใจโจวชิงเหยียน คลื่นมืดค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
นางไม่อาจสงบอารมณ์ได้อยู่เนิ่นนาน
ที่แท้คุณชายหลวนมิได้ชอบสตรี แต่ชอบบุรุษหรอกหรือ?
ชั่วขณะหนึ่งนางรู้สึกสิ้นหวัง และตระหนักอย่างแท้จริงว่า ชาตินี้นางกับคุณชายหลวนไม่มีทางเป็นไปได้แม้แต่น้อย
นางกำหมัดแน่น ก่อนค่อย ๆ ก้มศีรษะลง
จากนั้นก็ย่อเข่าคุกลงตรงหน้าหยุนหลวน
หยุนหลวนเลิกคิ้ว รีบโน้มตัวลงหมายประคองโจวชิงเหยียน “คุณหนูโจว นี่เจ้าทำอะไร?”
โจวชิงเหยียนหลบมือที่หยุนหลวนยื่นมาประคอง แล้วแนบหน้าผากกับพื้น ก่อนโขกศีรษะเสียงดังอย่างแรงหนึ่งครั้ง