“ข้าดูสีหน้าเขาแล้ว คล้ายจะมิได้ไร้ใจต่อเจ้าเสียทีเดียว มิฉะนั้นเขาคงไม่ลอบถามเรื่องของเจ้ากับข้าโดยไม่ให้เซียวกั๋วจ้างรู้ คุณหนูเจ็ด หรือที่ผ่านมาเป็นคนตระกูลเซียวที่ขัดขวางโอกาสให้เจ้ากับเขาได้ไปมาหาสู่กัน?”
เซียวเหวินมองหยุนหลวนอย่างตะลึงงัน นางไม่อยากเชื่อคำพูดเหล่านั้นของหยุนหลวน
ร่างของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
นางพยายามอย่างยิ่งที่จะสงบใจลง
ที่แท้เหลียงอวี่หวงมีใจให้นางหรือ?
มิใช่ว่าเขาไร้ใจต่อนางอย่างที่นางคิดหรือ?
เช่นนั้นที่ผ่านมา เมื่อนางพยายามเข้าใกล้เขาและชวนเขาพูดคุย เหตุใดเขาจึงปฏิบัติต่อนางด้วยท่าทีเย็นชาเหินห่างเช่นนั้น?
เซียวเหวินปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว “ไม่... เป็นไปไม่ได้กระมัง เหลียงอวี่หวง... ดูคล้ายจะไม่ชอบข้าจริง ๆ ทุกครั้งที่เขาปฏิบัติต่อข้า ล้วนเย็นชาอย่างยิ่ง”
หยุนหลวนยักไหล่ “เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้สาเหตุ หากมีโอกาส เจ้าถามเขาด้วยตนเองได้ ข้ารู้เพียงว่าคืนนั้นเดิมทีเขาตั้งใจจะถามเรื่องของเจ้า... น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้เอ่ยออกมา”
“ก่อนหน้านี้ข้ากับเหลียงอวี่หวงไม่เคยเกี่ยวข้องกัน คืนนั้นจงหลินทำร้ายข้า เขาจึงยื่นมือช่วยไว้ครั้งหนึ่ง เพื่อทดแทนบุญคุณของเขา เมื่อข้ารู้ว่าเจ้าทะเลาะกับฮูหยินผู้เฒ่าอย่างรุนแรงเพราะเขา คืนนี้ข้าจึงมาปรากฏตัวที่นี่”
“ที่ข้ามาก็เพื่อบอกเจ้า เซียวกั๋วจ้างต้องการให้ข้าลงมือปลิดชีวิตเหลียงอวี่หวง หากมีคำใดที่เจ้าอยากฝากถึงเขา ข้ายินดีช่วยนำไปให้”