“หากเขาขึ้นครองบัลลังก์ได้จริง สิ่งที่รอคอยตระกูลเซียวของเราก็มีเพียงความพินาศ ตราบใดที่มีเขา ความรุ่งเรืองของตระกูลเซียวก็ไม่มีวันเกิดขึ้น เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าอดีตฮองเฮาสิ้นพระชนม์ได้อย่างไร? เหลียงอวี่หวงโยนความผิดเรื่องการสิ้นพระชนม์ของอดีตฮองเฮาให้พี่สาวใหญ่ของเจ้าแต่แรกแล้ว เขากับตระกูลเซียวของเราจึงเป็นศัตรูที่อยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้”
“ที่พวกเราไม่ยอมให้เจ้าเข้าใกล้เขา ก็เพื่อปกป้องเจ้า ไม่ให้เจ้ากลายเป็นเบี้ยที่ตระกูลเซียวใช้ต่อสู้กับเขา เหวินเอ๋อร์ ตื่นเสียทีเถิด เจ้าน่าจะเข้าใจแล้วว่าตระกูลเซียวของเรากับเขาไม่ลงรอยกันมานาน ต่างฝ่ายต่างไม่อาจอยู่ร่วมกันได้”
“ไม่เขาตาย ก็พวกเราล่มสลาย…ชะตาบังคับให้เป็นเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าใจ? ยามนี้บ้านเมืองกำลังวุ่นวาย เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแห่งความเป็นความตายของตระกูลเซียว อย่าก่อเรื่องในเวลาเช่นนี้ได้หรือไม่?”
“จงเชื่อฟัง วางตัวสงบอยู่แต่ในเรือน รอจัดการเหลียงอวี่หวงเรียบร้อยแล้ว ย่าย่อมเป็นผู้เลือกบุรุษที่มีชาติตระกูลดี มีคุณธรรม และรูปโฉมงดงามให้เจ้าเป็นคู่ครอง ขอเพียงตระกูลเซียวรักษาความรุ่งเรืองในยามนี้ไว้ได้ การแต่งงานของเจ้าก็จะมีความสุขสมบูรณ์ เหลียงอวี่หวงมีอะไรดี? คนไร้ความสามารถเช่นเขา ไม่คู่ควรให้เจ้ามอบใจให้เลย”
เมื่อเซียวเหวินเห็นฮูหยินผู้เฒ่าดูแคลนเหลียงอวี่หวงอย่างไม่ไว้หน้า นางก็ขุ่นเคืองจนอดโต้แย้งไม่ได้ “ท่านย่า เหลียงอวี่หวงมิใช่คนไร้ความสามารถ…เพียงแต่เขาไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้เท่านั้น”