สายตาของเซียวเหวินวูบไหว นางหยิบขวดกระเบื้องมา กำไว้ในฝ่ามือ
ผงสะกดวิญญาณน่าจะทำให้ผู้กินมีสติเลื่อนลอยเท่านั้น ไม่น่าก่อให้เกิดอันตรายใด
บิดากินยานี้คงไม่เป็นอันตราย อย่างมากก็หมดสติไปหนึ่งคืน
เซียวเหวินกวาดตามองไปรอบห้องปรุงยา ก่อนถือขวดยาจากไปอย่างเงียบเชียบ
ไม่นานหลังนางจากไป หยุนหลวนกับเซียวถิงเยี่ยนก็เดินออกมาจากมุมมืด
เซียวถิงเยี่ยนมองแผ่นหลังของเซียวเหวินที่เดินจากไปอย่างเร่งร้อน พลันเม้มปากยิ้มโดยไม่รู้ตัว “นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลเซียวจะเลี้ยงดูสตรีไร้เดียงสาเช่นนี้ขึ้นมาได้”
หยุนหลวนถอนหายใจ “ที่จริงคนตระกูลเซียวปกป้องนางไว้เป็นอย่างดี เรื่องชั่วร้ายดำมืดทั้งปวงล้วนไม่ให้นางเข้าไปพัวพัน นางจึงเติบโตมาเป็นคนโง่เขลาไร้สมองเช่นนี้”
“มิใช่เพียงเซียวเหวิน แม้แต่เซียวหลิงที่แต่งเข้าตระกูลสือไปก็มิใช่สตรีไร้เดียงสาที่ถูกตามใจจนเสียคนหรอกหรือ? พวกนางเกิดในตระกูลเซียว แต่กลับถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมจนมีนิสัยโง่เขลาไม่รู้ความ ทั้งยังโอหังอวดดี สักวันหนึ่งพวกนางต้องผลักตระกูลเซียวลงสู่นรกอเวจีอย่างแน่นอน...”
เซียวถิงเยี่ยนมิได้กล่าวแย้ง เขาหัวเราะเบา ๆ “ใครว่าไม่ใช่เล่า บัดนี้มิใช่ว่าผลกรรมเริ่มย้อนคืนแล้วหรือ หากเซียวกั๋วจ้างรู้ว่าบุตรสาวที่ตนรักและทะนุถนอมจนเติบใหญ่ กลับวางยาพิษเขาเพราะเหลียงอวี่หวง ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร”
ผงสะกดวิญญาณขวดที่เซียวเหวินเพิ่งนำไปเมื่อครู่ ไหนเลยจะเป็นยาสามัญที่ทำให้ผู้กินมีสติเลื่อนลอย