ท่านกั๋วกงเมิ่งหรี่ตาลง เขามองตามสายตาของหยุนหลวนไปยังหญิงสาวที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง
เขารู้แก่ใจยิ่งกว่าใครว่า ยามนี้ตนต้องช่วยหลวนหยุนขจัดข้อสงสัยให้พ้นจากตัวนาง
หมากตัวนี้จะพังลงที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด
หลายปีมานี้ อวี่หวงประทับอยู่ในตำแหน่งรัชทายาทอย่างยากลำบาก ตระกูลเมิ่งไม่ช่วยเขาก็ช่างเถิด แต่จะถ่วงแข้งถ่วงขาเขาไม่ได้เป็นอันขาด
อันที่จริง การตายขององค์ชายหกมิใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับเขาไปเสียทั้งหมด
องค์ชายหกก่อเรื่องวุ่นวายมาตลอดชีวิต ก่อนตายกลับยังแสดงคุณค่าของตนออกมาได้สูงสุด หากเรื่องนี้ทำให้เขาลากจงหลิน มือคนสนิทของเซียวกั๋วจ้างลงน้ำไปด้วยได้อย่างสิ้นเชิง องค์ชายหกก็นับว่ามิได้ตายเปล่า
ท่านกั๋วกงเมิ่งก้าวไปหยุดตรงหน้าเสวี่ยเยี่ยนเป็นคนแรก เขามองนางจากที่สูงแล้วเอ่ยเสียงต่ำทีละคำว่า “เจ้ารู้เรื่องภายในใช่หรือไม่? แม่นางเสวี่ยเยี่ยน ขอเพียงเจ้าบอกความจริง ข้าจะเป็นผู้ตัดสินใจเองว่าจะไว้ชีวิตเจ้า”
“เจ้าอาจไม่เชื่อข้า แต่คงไม่ถึงกับไม่เชื่อองค์รัชทายาทกระมัง? องค์รัชทายาททรงเปี่ยมด้วยเมตตา รักราษฎรดั่งบุตร เป็นผู้สืบราชบัลลังก์ผู้ปราดเปรื่องและมีจิตใจโอบอ้อมอารี ในเมื่อข้าเอ่ยพระนามพระองค์ออกมาแล้ว ย่อมรับรองความปลอดภัยของเจ้า ทั้งยังรักษาคำพูดเป็นแน่”
เสวี่ยเยี่ยนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของนางมีประกายวาบผ่าน
“ที่ท่านพูดเป็นความจริงหรือ? ท่านจะรักษาชีวิตข้าไว้ได้จริงหรือ?”
เมิ่งชิวพยักหน้าอย่างช้า ๆ เขาพยายามปรับสีหน้าให้อ่อนโยนลง เพื่อไม่ให้เสวี่ยเยี่ยนหวาดกลัว