“ข้ายังไม่ทันตั้งสติ พี่หญิงเหยาฉินก็พุ่งเข้ามา คว้าผมข้าแล้วลากไปที่เตียง ขณะที่เราสองคนกำลังตบตีกัน จู่ ๆ ก็มีชายชุดดำสองคนถือดาบกับกระบี่บุกเข้ามาจากด้านนอก พวกเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ฟันเข้าใส่ท่านหกเมิ่ง”
จงหลินมองเสวี่ยเยี่ยนด้วยความตกตะลึง สมองพลันว่างเปล่า สติสัมปชัญญะสูญสิ้น เขาพุ่งเข้าใส่เสวี่ยเยี่ยนแล้วบีบคอนางอย่างแรง
“นังหญิงชั่ว เจ้ากุเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายข้า จงบอกมา ใครเป็นคนสั่งให้เจ้าป้ายสีข้า ให้เจ้ากล่าวหาข้าเช่นนี้?”
เสวี่ยเยี่ยนถูกยกร่างลอยขึ้นจากพื้น นางรู้สึกว่าตนเองหายใจไม่ออกในทันที
นางเค้นเสียงขอความช่วยเหลือออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก “ข้า...ข้าไม่ได้โกหก ท่าน...ท่านกั๋วกง ได้โปรดช่วยข้าด้วย”
เมิ่งชิวขมวดคิ้ว พลางสั่งให้องครักษ์เข้าไปห้ามจงหลินโดยเร็ว
แม้จงหลินจะไม่รู้วรยุทธ์ แต่เขามีพละกำลังมหาศาล องครักษ์ธรรมดาหาใช่คู่มือของเขาไม่
เขายกเท้าขึ้นถีบองครักษ์ที่เข้ามาใกล้จนกระเด็นลอยไป
เมิ่งชิวตกตะลึงอย่างยิ่ง สีหน้าดำคล้ำขณะหันไปมองเซียวกั๋วจ้าง “เซียวกั๋วจ้าง ท่านจะยืนมองลูกน้องคนสนิทของท่านฆ่าปิดปากต่อหน้าข้าอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้หรือ?”
เซียวกั๋วจ้างขมวดคิ้ว ก่อนตวาดจงหลิน “จงหลิน ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร เจ้าย่อมฆ่านางไม่ได้”
“จงปล่อยนางเดี๋ยวนี้”
จงหลินดูราวกับถูกกระตุ้นจนเสียสติ ไม่ว่าเซียวกั๋วจ้างจะพูดอะไร เขาก็แทบไม่ได้ยิน