เซียวกั๋วจ้างกำหมัดแน่น ก่อนมองเมิ่งชิวด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ท่านกั๋วกงเมิ่ง เรื่องนี้คงมีความเข้าใจผิดอยู่กระมัง เราลองฟังจงหลินอธิบายก่อนดีหรือไม่ ว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น?”
จงหลินรู้สึกหนังศีรษะชา เขาคาดไม่ถึงเลยว่าสถานการณ์จะพลิกผันมาถึงขั้นนี้
เขาคิดไม่ตกว่าเหตุใดผู้ที่ถูกสังหารจึงกลายเป็นท่านหกเมิ่งไปได้
แล้วหลวนหยุนเล่า หายไปที่ใด?
ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้คนเฝ้าห้องทั้งสองห้องนี้ไว้ตลอด ไม่มีใครเห็นหลวนหยุนออกจากห้องนี้เลย นางสับเปลี่ยนตัวคนต่อหน้าผู้คนมากมายได้อย่างไรกัน?
เสียงของจงหลินสั่นพร่าอย่างห้ามไม่อยู่
“ขะ...ข้าน้อยก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนข้าน้อยบุกเข้ามา คนบนเตียงก็ถูกนักฆ่าสองคนนั้นสังหารไปแล้ว ข้าน้อยจับองครักษ์ข้างกายท่านหกเมิ่งได้ องครักษ์ผู้นั้นยอมรับด้วยตนเองว่า นักฆ่าทั้งสองเป็นผู้ที่ท่านหกเมิ่งว่าจ้างมา”
“เดิมที คนที่ควรตายอยู่บนเตียงควรเป็นหลวนหยุน ข้าน้อยเองก็คิดไม่ถึงว่าในท้ายที่สุด ผู้ที่ตายกลับเป็นท่านหกเมิ่ง”
เมิ่งชิวได้ฟังแล้วก็หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
เขาไม่เชื่อคำพูดของจงหลินแม้แต่น้อย
“เจ้าไม่คิดหรือว่าคำพูดของเจ้าช่างเหลวไหลเกินไป? คิดว่าเพียงกุเรื่องขึ้นมาส่งเดช ก็จะหลอกข้าได้หรือ? เจ้าโอหังเกินไปแล้ว เห็นข้าเป็นเด็กสามขวบให้หลอกเล่นหรืออย่างไร?”
“ต่อให้เมิ่งเฉาเลอะเลือนเพียงใด ก็ไม่มีทางโง่ถึงขั้นว่าจ้างนักฆ่า แล้วกลับมาฆ่าตัวเอง เรื่องเช่นนี้พูดออกไป ใครจะเชื่อ? ในความเห็นข้า เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ เห็นชัดว่าจงหลินเป็นผู้วางแผน”