ฮองเฮาเซียวระบายอารมณ์ออกมาครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อเอ่ยถึงหนีหวง นางก็แค้นจนกัดฟันกรอด
“ท่านพ่อ หนีหวงนังเดรัจฉานนั่น หากรู้แต่แรกว่านางจะอกตัญญูเนรคุณถึงเพียงนี้ ลูกก็ควรบีบคอนางให้ตายเสียตั้งแต่แรกเกิด นางกลับช่วยรัชทายาทมากล่าวโทษลูก... หลายปีมานี้ ลูกเลี้ยงนางมาเสียเปล่าจริง ๆ”
เซียวกั๋วจ้างถอนหายใจอย่างจนใจ “ไต้เอ๋อร์ เจ้าอย่าเอาแต่ตำหนิว่าหนีหวงเลือดเย็นไร้หัวใจ แท้จริงแล้วธาตุแท้ของนางก็เหมือนเจ้า พวกเจ้าล้วนเป็นคนประเภทเดียวกัน เจ้ายอมสละชีวิตนางเพื่อรักษาอำนาจได้ นางย่อมยอมสละมารดาอย่างเจ้าเพื่ออำนาจและเพื่อเอาชีวิตรอดเช่นกัน”
ฮองเฮาเซียวชะงักไป นางมองเซียวกั๋วจ้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านพ่อกำลังตำหนิลูกหรือ”
“ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่เห็นด้วยที่เจ้าวางยาหนีหวง แต่เจ้ากลับดึงดัน ไม่ว่าข้าจะเกลี้ยกล่อมเช่นไรก็ไม่ยอมฟัง”เซียวกั๋วจ้างโบกมือ “ช่างเถิด เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดสิ่งใดก็สายเกินไป ความสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างเจ้ากับหนีหวงนับว่าขาดสะบั้นโดยสิ้นเชิงแล้ว”
ดวงตาของฮองเฮาเซียวแดงก่ำ หยาดน้ำตาใสกระจ่างค่อย ๆ รินไหลลงมาอย่างมิอาจกลั้น
นางกำหมัดแน่น “ความสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างข้ากับหนีหวงขาดสะบั้นไปก็ช่างเถิด แต่ฝ่าบาทกลับ... กลับเลือกปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้เพราะหนีหวง ท่านพ่อ ลูกไม่เข้าใจเลย หรือในพระทัยฝ่าบาท หนีหวงบุตรีผู้นี้สำคัญยิ่งกว่าลูกจริง ๆ”
“แต่ก่อนพระองค์ทรงรักลูกมาก ทรงตามใจลูกทุกอย่าง ทั้งยังรักมั่นไม่เปลี่ยนแปลง ไฉนยามนี้จึงทรงปฏิบัติต่อลูกเช่นนี้ได้ เพื่อหนีหวงแล้ว พระองค์ไม่ทรงคำนึงถึงความผูกพันฉันสามีภรรยาที่มีมาหลายปีเลย ท่านพ่อ ลูกเสียใจเหลือเกิน...”