“พูดไปแล้ว คนที่ทำร้ายนางหาใช่ผู้อื่นไม่ แต่เป็นมารดาแท้ ๆ อย่างเจ้า เจ้าเป็นคนวางยาให้นางด้วยมือตนเอง แล้วยังใช้ความผูกพันทางสายเลือดและคุณธรรมมาบีบบังคับ จนนางต้องดื่มชาถ้วยนั้น ข้ามีชีวิตมาถึงเพียงนี้ ยังไม่เคยพบเห็นมารดาคนใดวางยาให้บุตรสาวด้วยตนเอง แล้วผลักนางเข้าอ้อมอกบุรุษด้วยมือของตนเองมาก่อน”
ฮูหยินเฝิงมีแววหวาดผวาเต็มดวงตา นางเบิกตากว้าง มองเฉิงเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ “ข้า... ข้าไม่ได้ทำ ท่านเฉิงเฟิง คำพูดบางอย่างท่านจะกล่าวส่งเดชไม่ได้ ข้าจะวางยาให้ชิงเอ๋อร์ แล้วผลักนางไปหาบุรุษอื่นได้อย่างไร”
“นางเป็นบุตรสาวของข้า ข้าจะใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้ทำร้ายนางได้อย่างไร ท่านเฉิงเฟิง ท่านเข้าใจผิดอันใดหรือไม่”
สิ้นเสียงของนาง ทิงอวี่ที่อยู่ชั้นบนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางเร่งฝีเท้าวิ่งลงมาจากชั้นบน ดวงตาแดงก่ำขณะชี้หน้ากล่าวโทษฮูหยินเฝิง
“ฮูหยิน คุณหนูของบ่าวดื่มชาถ้วยนั้นของท่านเข้าไป ร่างกายจึงได้ผิดปกติ ในชาถ้วยนั้นมีคนวางยาไว้อย่างชัดเจน คนที่ทำร้ายนางก็คือท่าน”
ฮูหยินเฝิงมองทิงอวี่ด้วยแววตาสับสน นางอดร้อนรนแก้ตัวไม่ได้ “ข้า... ข้าไม่ได้วางยา นางเป็นบุตรสาวของข้า ข้าจะทำร้ายนางได้อย่างไร...”
“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเรื่องนี้เป็นมาอย่างไร”
ทิงอวี่หัวเราะเยาะ นางยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตา แล้วเหลือบมองฟู่จืออวี้ที่อยู่ข้างกายอย่างเงียบงัน “หากฮูหยินไม่ได้เป็นคนวางยา เช่นนั้นก็ต้องเป็นคนข้างกายท่าน”
“อย่างไรก็ต้องเป็นท่านหรือคุณหนูญาติผู้น้อง...”