เถ้าแก่หลินไม่มีท่าทีขลาดกลัวแม้แต่น้อย เขาตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ข้าเป็นคนสั่งให้คนลงมือเอง... ข้าเพียงระบายโทสะแทนนายหญิงของข้าเท่านั้น ตบไม่กี่ฉาดจะนับเป็นอะไรได้ เทียบกับความเจ็บปวดที่นายหญิงของข้าต้องทนเพราะถูกพวกเจ้าวางแผนเล่นงานได้หรือ?”
ฟู่จืออวี้โกรธจัด นางมองเถ้าแก่หลินอย่างไม่อยากเชื่อ “บังอาจ... เจ้าใจกล้าเช่นนี้ได้อย่างไร? เจ้าเป็นเพียงสามัญชนตัวเล็ก ๆ มีคุณสมบัติอันใดถึงกล้าตบคุณชายแห่งตระกูลฟู่?”
“เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?”
เถ้าแก่หลินมั่นใจว่าตนมีที่พึ่ง เขาแค่นเสียงเย็นชา “ข้าลงมือกับเขาย่อมมีเหตุผลของข้า ฮูหยินเฝิง ท่านไม่อยากรู้หรือว่าคุณหนูเฟิ่งเป็นอย่างไรบ้าง?”
ฮูหยินเฝิงชะงักไป “ชิงเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง? นางไม่ได้จากไปตั้งนานแล้วหรือ? นางไม่ได้ตัดขาดกับมารดาอย่างข้าแล้วหรือ?”
“อะไร? หรือว่าชิงเอ๋อร์แค้นมารดาอย่างข้า จึงระบายโทสะใส่หมิงเจา แล้วสั่งให้พวกเจ้าทำร้ายหมิงเจา?”
เถ้าแก่หลินไม่คิดเลยว่า ทั้งที่เขายังไม่ได้พูดอะไร ฮูหยินเฝิงกลับจินตนาการเรื่องเลวร้ายที่นายหญิงของเขาก่อขึ้นมาเองเสียแล้ว?
นายหญิงของเขาเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของฮูหยินเฝิง นางจะใช้ความคิดร้ายกาจเช่นนี้มาคาดเดาการกระทำของบุตรสาวแท้ ๆ ได้อย่างไร?
ไม่ต้องพูดถึงนายหญิงที่คงใจสลาย แม้แต่คนนอกอย่างเขายังรู้สึกเหลือเชื่อและไม่อาจเข้าใจได้
มารดาผู้นี้ไม่เข้าข้างบุตรสาวของตน กลับไปเข้าข้างคนนอกหรือ?
เพลิงโทสะในใจเถ้าแก่หลินพลันปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
“ข้าเกิดมาอยู่จนป่านนี้ ไม่เคยพบมารดาที่ไร้มนุษยธรรมเช่นท่านมาก่อน ท่านไม่มีคุณสมบัติจะเป็นบิดามารดาคนด้วยซ้ำ... บุตรสาวของตนถูกวางยา เกือบถูกย่ำยี ท่านไม่ใส่ใจยังพอว่า แต่กลับใส่ร้ายบุตรสาวของตนด้วยเจตนาร้ายเช่นนี้”