“ท่านพ่อ ท่านแม่เป็นแม่สามีของนางแท้ ๆ นางจะปฏิบัติต่อท่านแม่เช่นนี้ได้อย่างไร? วันเวลาเช่นนี้ ความอัดอั้นคับแค้นเช่นนี้ ข้าทนต่อไปแม้เพียงวันเดียวก็ไม่ไหวแล้ว หรือพวกเราต้องอดกลั้นกล้ำกลืนไปชั่วชีวิต เพียงเพื่อเกียรติยศและความมั่งคั่ง? บัดนี้โอกาสอันยิ่งใหญ่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ท่านกลับไม่รู้จักเห็นค่า เอาแต่ประจบเอาใจคนตระกูลเซียว นี่มิใช่การยอมถอยเพื่อรักษาส่วนรวม แต่เป็นความโง่เขลา…”
เสียงเพียะดังขึ้น สือเทียนเฮ่อฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าสือชิงเหยียนอย่างแรง
สือชิงเหยียนถูกตบจนล้มฟุบลงกับพื้น เนิ่นนานกว่าจะได้สติ
แก้มของนางบวมแดงขึ้นในพริบตา
สือไห่พุ่งเข้ามาจากด้านนอก มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขารีบรวบชายเสื้อ คุกเข่าลงกับพื้น
“ท่านพ่อ โปรดระงับโทสะด้วย ชิงเหยียนเลอะเลือนไปชั่วขณะ จึงพูดจาไม่น่าฟังออกมา ขอท่านอย่าถือโทษนางเลย”
สือเทียนเฮ่อก้มมองฝ่ามือที่ชาวาบของตน
แขนของเขาสั่นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยลงมือตีบุตรสาวคนนี้เลยสักครั้ง
เขาเบือนกาย ไม่อยากมองสือชิงเหยียนอีก แล้วสั่งสือไห่ บุตรชายคนโตด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พานางออกไปขังไว้ หากข้าไม่อนุญาต ห้ามนางก้าวออกจากห้องแม้แต่ก้าวเดียว”
สือชิงเหยียนกุมแก้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม นางตวาดเสียงต่ำ “ท่านพ่อ ท่านจะอดกลั้นอย่างขลาดเขลาไปถึงเมื่อใด?”
“ตระกูลเซียวทำเกินไปทุกที ทุกปีเราต้องนำทรัพย์สินกว่าครึ่งในจวนไปมอบให้พวกเขาเพื่อแสดงความกตัญญู หลายปีมานี้ เงินที่ตระกูลสือหามาได้ ส่วนใหญ่ล้วนตกไปอยู่ในมือพวกเขา… ท่านรู้หรือไม่ว่าคนนอกวิจารณ์ตระกูลสือของเราเช่นไร?”