ยามนั้นเขามองคนตรงหน้าด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่ง “ฮองเฮา พระองค์... พระองค์โปรยผงยาอะไรลงไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
สตรีในชุดนางกำนัลชั้นสูง สวมมงกุฎหงส์ ดูสง่างามสูงศักดิ์เหลือเกิน เหลือบมองเขาอย่างเฉยชา ก่อนเอ่ยทีละคำว่า “หนีหวงพ่ายแพ้ให้แก่เหลียงอวี่หวงอย่างโง่เขลา จนสร้างความขุ่นเคืองแก่เหล่าขุนนางและราษฎรทั่วหล้า หากนางไม่ตาย ก็ยากจะดับความโกรธแค้นของผู้คนทั่วแผ่นดิน”
เซียวกั๋วจ้างสะดุ้ง สีหน้าซีดเผือดลงในพริบตา
“พระองค์... จะวางยาสังหารหนีหวงหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ฮองเฮา หนีหวงเป็นทายาทเพียงคนเดียวของพระองค์ หากนางตาย ก็จะไม่มีผู้ใดชิงบัลลังก์กับเหลียงอวี่หวงอีก พระองค์จะทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนี้มิได้...”
ใบหน้าของฮองเฮาเซียวงดงามยิ่ง ดวงตาคู่งามของนางพราวระยับ นางเม้มริมฝีปากพลางยิ้มให้เซียวกั๋วจ้าง “ท่านพ่อ ไม่ทราบว่าผู้ใดกันแน่ที่เลอะเลือน ข้าหรือท่าน? ชีวิตทหารนับแสนเหล่านี้ล้วนถูกโยนความผิดให้หนีหวง หากนางไม่ชดใช้ด้วยชีวิต ไม่เพียงฝ่าบาทจะสูญเสียใจราษฎร แม้แต่ตระกูลเซียวของเราก็ย่อมพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
“เพื่อหนีหวงเพียงคนเดียว กลับจะลากพวกเรามากมายลงน้ำไปด้วย ท่านคิดว่าคุ้มค่าหรือ?”
ริมฝีปากของเซียวกั๋วจ้างสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่
เขามองฮองเฮาเซียวด้วยความหวาดหวั่น “แต่พระองค์สังหารนางเช่นนี้... ตระกูลเซียวของเราก็ไร้ผู้สืบทอด ครั้นเหลียงอวี่หวงขึ้นครองราชย์ พวกเราก็จะค่อย ๆ เดินไปสู่ความพินาศอยู่ดี”
ฮองเฮาเซียวหุบยิ้ม ก่อนส่ายหน้าช้า ๆ