หยุนหลวนไม่หันไปมองจงหลินที่กำลังเดือดดาลจนแทบเสียสติอีก
สำหรับนางแล้ว จงหลินผู้นี้พังพินาศอย่างสิ้นเชิงแล้ว
นางไม่จำเป็นต้องเสียเวลาใส่ใจกับคนไร้ค่าเช่นนี้อีก
หยุนหลวนหันไปคุกเข่าขออภัยต่อเซียวกั๋วจ้าง
“ใต้เท้ากั๋วจ้าง โปรดอภัยที่ข้าน้อยเปิดโปงผู้ใต้บังคับบัญชาคนสนิทของท่านต่อหน้าท่าน จงหลินทำกับข้าน้อยถึงเพียงนี้ ข้าน้อยยากจะกล้ำกลืนความแค้นนี้ลงไปได้... หากท่านขุ่นเคืองกับสิ่งที่ข้าน้อยทำ ข้าน้อยก็ไม่มีสิ่งใดจะแก้ตัว ไม่ว่าท่านจะลงโทษเช่นไร วันนี้ข้าน้อยก็ต้องให้จงหลินได้รับผลกรรมที่สมควรได้รับ”
“พฤติกรรมบางอย่างของเขาชวนให้ขุ่นเคืองยิ่งนัก ท่านคงยังไม่รู้กระมังว่า เหตุใดไม่กี่วันก่อนข้าน้อยกับแม่นางเหยาฉินจึงลงเอยกัน จนกลายเป็นเรื่องราวขึ้นมา ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของใต้เท้าจงหลิน เขาใช้แม่นางเหยาฉินเป็นเหยื่อล่อเพื่อเล่นงานข้าน้อย หากใต้เท้ากั๋วจ้างไม่เชื่อ ท่านถามแม่นางเหยาฉินดูก็ได้”
“มีเพียงเสวี่ยเยี่ยนผู้เดียว อาจยังไม่น่าเชื่อถือ แต่หากแม่นางเหยาฉินออกมายืนยันว่าจงหลินเป็นคนทำอีกคนเล่า? ใต้เท้ากั๋วจ้างย่อมแยกแยะได้ด้วยตนเอง ว่าเขาบริสุทธิ์หรือไม่”
แววคลางแคลงวูบผ่านดวงตาของเซียวกั๋วจ้าง ขณะมองหยุนหลวน
คนผู้นี้มีวิธีการร้ายกาจยิ่งกว่าจงหลินเสียอีก
จงหลินฉลาดถึงเพียงนั้น ครานี้กลับถูกนางปั่นหัวเสียจนวุ่นวาย
หลวนหยุนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย!
บางทีสติปัญญาของนางอาจเหนือกว่าจงหลินด้วยซ้ำ?
เขากำลังคิดว่า เรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นแผนการที่หลวนหยุนร่วมมือกับท่านกั๋วกงเมิ่งและรัชทายาท เพื่อกำจัดจงหลินหรือไม่