จงหลินมีแต่ความตื่นตระหนกเต็มดวงตา เขาร้องเรียกอย่างลนลานว่า “ใต้เท้ากั๋วจ้าง ท่านจะจากไปเช่นนี้ไม่ได้ ท่านจะทอดทิ้งให้ข้าตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้”
“ใต้เท้ากั๋วจ้าง ข้าถูกใส่ร้ายขอรับ”
เสียงร้องของเขาไม่อาจทำให้เซียวกั๋วจ้างหยุดฝีเท้า หรือหันกลับมามองเขาได้แม้สักครั้ง
หัวใจของจงหลินดิ่งลงสู่ก้นบึ้งโดยสิ้นเชิง
หยุนหลวนยกมุมปากขึ้น ก่อนหัวเราะเย็นชา
นางเดินไปหยุดตรงหน้าจงหลิน ใช้สายตาดูแคลนอย่างยิ่งมองเขา “ทำกรรมใดไว้ย่อมได้รับผลกรรมนั้น ใต้เท้าจง โปรดรักษาตัวด้วย”
จงหลินมองหยุนหลวนที่กำลังลำพองใจ เขาโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แล้วอดตวาดใส่นางไม่ได้ “หลวนหยุน เจ้าเดรัจฉาน! ใช้วิธีต่ำช้าสกปรกเช่นนี้เล่นงานข้า สักวันเจ้าจะต้องตายอย่างอนาถ!”
เหลียงอวี่หวงได้ยินคำสาปแช่งที่จงหลินมีต่อหยุนหลวน แววขุ่นเคืองพลันวาบผ่านนัยน์ตา
ใบหน้าของเขาแผ่กลิ่นอายสังหารออกมา
“คนมา จงตัดลิ้นเขาเสีย”
จงหลินมองเหลียงอวี่หวงด้วยความหวาดผวาสุดขีด
ชั่วอึดใจถัดมา คนผู้หนึ่งก็เข้ามาใกล้ ใช้กำลังง้างปากเขาอย่างหยาบกระด้าง แล้วกระชากลิ้นออกมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ความเจ็บปวดทำให้เขากรีดร้องลั่น
ทั้งร่างราวกับตกลงสู่ขุมนรกไร้สิ้นสุด
โลหิตนับไม่ถ้วนไหลทะลักออกจากปาก เขาทรุดฮวบลงกับพื้น แทบจะหมดสติ
หยุนหลวนอยู่ใกล้ เลือดบางหยดจึงเปื้อนรองเท้าของนาง