พวกเขาเริ่มโวยวายราวกับผีร้องคร่ำครวญ ร้องว่าตนถูกใส่ร้าย “พวกเราเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
“อย่าฆ่าพวกเรา...ปล่อยพวกเราไปเถิด”
“พวกเราไม่ใช่คนของเผ่าอู๋กู่จริง ๆ ไม่รู้เลยว่าคนผู้นี้โผล่มาจากที่ใด”
เซียวถิงเยี่ยนทำราวกับไม่ได้ยิน เขาเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของถังซู่ตลอดเวลา
สีหน้าของถังซู่ซีดเผือดลงเล็กน้อย
เขาอดหัวเราะเย็นชาไม่ได้ “เจ้านี่ช่างเลือดเย็นไร้หัวใจ...”
“พวกเขาล้วนเป็นชาวบ้านผู้บริสุทธิ์...มือเปล่าไร้อาวุธ ทั้งยังไม่รู้วิทยายุทธ์ เหตุใดเจ้าต้องพาลคนบริสุทธิ์ไปเกี่ยวข้องด้วย?”
เซียวถิงเยี่ยนเลิกคิ้ว โน้มตัวเข้าใกล้ถังซู่อีกเล็กน้อย
“หากเจ้ายอมบอกความจริง ข้าก็อาจเมตตา เห็นแก่เจ้าแล้วปล่อยพวกเขาไป ถังซู่ ชีวิตหรือความตายของพวกเขา แท้จริงแล้วขึ้นอยู่กับความคิดเพียงชั่ววูบของเจ้า”
ขอทานที่เดิมส่งเสียงเอะอะเริ่มหันไปมองถังซู่ วิงวอนอย่างทุกข์ร้อน
“บอกความจริงไปเถิด พวกเราถูกเจ้าทำให้เดือดร้อน อย่าทำร้ายพวกเราอีกเลย”
“ใช่แล้ว ถึงเจ้าไม่พูด พวกเขาก็รู้ความจริงกันหมดแล้ว จะพูดหรือไม่พูด ยังต่างกันตรงไหน?”
“นั่นสิ...ขอร้องล่ะ เห็นใจพวกเรา ช่วยชีวิตพวกเราด้วยเถิด”
ขอทานเหล่านั้นพากันคุกเข่าลง โขกศีรษะอ้อนวอนถังซู่
แววโกรธขึ้งค่อย ๆ ฉายชัดในดวงตาถังซู่ “พวกเจ้ามันก็แค่คนโง่เขลาที่กลัวตาย”
“หากข้าพูดความจริง ก็เท่ากับทรยศผู้อาวุโสไม่ใช่หรือ?”