“ท้ายที่สุดข้าก็พลาดไปหนึ่งก้าว คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมองเจตนาของข้าออก ช่างน่าเสียดายนัก…เจ้าคงเป็นแขนซ้ายแขนขวาคนสำคัญที่สุดข้างกายเหลียงอวี่หวง ตามที่ผู้อาวุโสกล่าวไว้กระมัง?”
เซียวถิงเยี่ยนพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจชายผู้นั้น เพียงรีบดึงเฮยอี้ที่ยืนตะลึงงันอยู่ให้ถอยออกมา
ชายผู้นั้นยกผงในมือขึ้น ทว่ากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ผงยาลอยฟุ้งกระจายกลางอากาศ
เขาจุปากอย่างหงุดหงิด “เจตนาของข้ามักถูกเจ้ารู้ทันอยู่เสมอ…เจ้านี่ช่างน่าชังนัก”
เขาทั้งอับอายทั้งโกรธเกรี้ยว พลันดึงอาวุธลับที่ซ่อนไว้ในจอนผมออกมา แล้วซัดใส่เซียวถิงเยี่ยน
เซียวถิงเยี่ยนหลบฉาก ก่อนเข้าปะทะกับชายผู้นั้นในทันที
ชายผู้นั้นยิงอาวุธลับรับมือเซียวถิงเยี่ยนไปพลาง โปรยผงพิษหมายใช้พิษตอบโต้ไปพลาง
เซียวถิงเยี่ยนว่องไวปราดเปรียว หลบหลีกได้ทุกครั้ง
เฮยอี้จึงได้สติ แล้วเข้าร่วมวงต่อสู้พร้อมกับองครักษ์เฮยอวี่คนอื่น ๆ เพื่อช่วยเซียวถิงเยี่ยนรับมือชายผู้นั้น
ทว่าใครจะคิดว่าผงพิษที่ชายผู้นั้นโปรยออกมาจะร้ายแรงถึงเพียงนี้
องครักษ์เฮยอวี่หลายคนโดนพิษ สูดผงเข้าไป ก่อนเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดและสิ้นใจในทันที
สีหน้าเซียวถิงเยี่ยนพลันแปรเปลี่ยน
เขาสั่งเสียงเข้ม “ทุกคนถอยออกไปให้หมด อย่าเข้ามาใกล้”
“ผงยาที่เขาโปรยออกมามีพิษร้ายแรงยิ่ง พวกเจ้าไม่ใช่คู่มือของเขา หากยังสู้ต่อไป ก็มีแต่จะสละชีวิตไปโดยไร้ประโยชน์”