สีหน้าของคังชินอ๋องซีดเผือด เขาถอยหลังโซเซ พลางสูดลมหายใจเย็นเยียบหลายครา
ในใจเขาพลันเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมา จึงยกฮ่องเต้มาอ้างหมายข่มขู่เฝิงซู่ชิง
“เจ้า...เจ้าบังอาจนัก...ถึงกับกล้าโจมตีเปิ่นหวังอย่างเปิดเผยหน้าจวนคังชินอ๋องเชียวหรือ...เฝิงซู่ชิง นี่คือความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง! ขอเพียงเปิ่นหวังนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฮ่องเต้ เจ้าก็จงรอร่วมลงนรกไปพร้อมกับตระกูลเฝิงเถิด...”
เฉิงเฟิงซึ่งซุ่มดูเรื่องสนุกอยู่ในที่มืดมานาน อดกระตุกมุมปากไม่ได้
บัดซบ คังชินอ๋องเจ้าคนเฒ่านี่ช่างไร้ยางอายเกินไปแล้วกระมัง?
เขาทำหน้าตาเคร่งขรึมกล่าววาจาเหลวไหลได้อย่างไร?
นับแต่องค์เหนือหัวขึ้นครองราชย์ ก็ไม่เคยพบหน้าเขาเลย แล้วจะมีเวลาที่ไหนไปจัดการเรื่องไร้สาระของเขา...ถึงกับคิดจะลากองค์เหนือหัวลงไปพัวพันเรื่องสกปรกของตนอีกหรือ?
ช่างไร้ยางอายจนเกินทน!
เฉิงเฟิงจะทนให้เจ้าคนเฒ่านี่ทำลายชื่อเสียงของเหลียงอวี่หวงต่อไปได้อย่างไร?
เขาทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงกระโดดลงมาจากต้นไม้ใหญ่บนกำแพงจวนคังชินอ๋อง
“เหลวไหล! องค์เหนือหัวของข้าไม่มีทางช่วยคนชั่วทำชั่วแน่ คังชินอ๋อง ท่านช่างบังอาจนัก ถึงกับกล้าอาศัยองค์เหนือหัวเพื่อสนองความเห็นแก่ตัวของท่าน...ข้าจะกราบทูลทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ต่อองค์เหนือหัว!”
“หากองค์เหนือหัวทรงทราบว่าท่านอาศัยพระองค์ก่อเรื่องรังแกผู้อื่น พระองค์ย่อมไม่ทรงละเว้นท่านโดยง่าย จงรอรับโทษทัณฑ์จากองค์เหนือหัวเถิด...”