สีหน้าของคังชินอ๋องพลันซีดเขียวสลับขาว
ในใจเขาเกลียดชังเฝิงซู่ชิงจนถึงขีดสุด
นางหญิงแพศยาผู้นี้ คิดจะทำลายเขาให้สิ้นซากเชียวหรือ
เขาอุตส่าห์ยื่นบันไดให้นางลงแล้ว แต่นางกลับไม่รู้จักเห็นค่า ยังไร้เยื่อใย เปิดโปงเรื่องของเขาต่อหน้าคนสนิทของฝ่าบาทเช่นนี้
คังชินอ๋องแทบโกรธจนปอดระเบิด
เบื้องหน้าพลันมืดดำไปชั่วขณะ
สีหน้าของเฉิงเฟิงพลันเคร่งขรึมลง
เขาแสร้งทำเป็นตกใจ มองเฝิงซู่ชิงแล้วถามว่า “ตัวตนของเจ้า? นอกจากเป็นเจ้าของหอเจียงเยว่และหอเทียนจีแล้ว เจ้ายังมีฐานะอื่นอีกหรือ?”
เฝิงซู่ชิงชะงักไป นางไม่เข้าใจนักว่าเฉิงเฟิงหมายความเช่นไร
เขามิใช่รู้ตัวตนของนางมานานแล้วหรือ?
บัดนี้กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้เสียอย่างนั้น?
“ใต้เท้าไม่ทราบหรือว่าข้าเป็นใคร?”
เฉิงเฟิงแบมือทั้งสองข้างแล้วไหล่ “ข้าไม่ทราบจริง ๆ… ขอเชิญเถ้าแก่เฝิงบอกให้กระจ่าง”
เฝิงซู่ชิงกระตุกมุมปาก ก่อนลูบจมูกแล้วตอบว่า “ที่จริงเฝิงซู่เป็นนามแฝงของข้า ชื่อจริงของข้าคือเฝิงซู่ชิง เป็นบุตรีของรองเจ้ากรมกลาโหม”
“คังชินอ๋องรู้ตัวตนของข้ามานานแล้ว เขาอิจฉาสิ่งของที่อยู่ในมือข้า จึงส่งนักฆ่าไปตอนประมูลโอสถอายุวัฒนะ วางแผนเรื่องทั้งหมดไว้ หวังข่มขู่และล่อลวงให้ข้ายอมจำนน แล้วบีบให้ข้ายกทุกสิ่งให้เขาแต่โดยดี”
เฉิงเฟิงแสร้งทำสีหน้าตื่นตะลึงอย่างยิ่ง มองเฝิงซู่ชิงอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นจึงเหลือบมองคังชินอ๋องที่สีหน้าซีดขาวไปนานแล้ว
เขาตบต้นขาฉาด แล้วตวาดขึ้นทันทีว่า “เหลวไหลสิ้นดี! ที่แท้ท่านอ๋องรู้ตัวตนของเถ้าแก่เฝิงมานานแล้ว จึงวางแผนเรื่องนี้ขึ้นมาใช่หรือไม่? ท่านอ๋อง นี่เป็นความผิดของท่านแล้ว ท่านจะอาศัยเพียงว่านางเป็นสตรี แล้วคิดชิงทรัพย์ของนางตามอำเภอใจได้อย่างไร?”