คังชินอ๋องหัวเราะเบา ๆ แววสนุกสนานวาบผ่านดวงตาขณะจ้องมองเฝิงซู่ชิง
“เปิ่นหวังเพียงเอ่ยขึ้นมาแค่ต้นเรื่อง คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเดาความเป็นมาได้แล้ว บุตรีของเฝิงอวี้ ช่างเก่งกาจยิ่งนัก...”
“ไม่ผิด คนเหล่านั้นเป็นคนที่เปิ่นหวังสั่งให้ไปก่อกวนจริง เปิ่นหวังมิได้ต้องการเพียงโอสถอายุวัฒนะ ยังต้องการทรัพย์สมบัติมหาศาลในมือเจ้าด้วย ทั้งอำนาจและทรัพย์สิน เปิ่นหวังล้วนปรารถนาครอบครอง... คุณหนูเฝิง ต่อจากนี้เจ้าควรเลือกอย่างไร ในเมื่อเป็นคนฉลาด ก็คงไม่ทำให้เปิ่นหวังผิดหวังกระมัง?”
“สตรีก็ควรออกเรือน ดูแลสามีเลี้ยงดูบุตร การหาเงินช่วยเหลือราษฎรล้วนเป็นเรื่องของบุรุษ ไม่เหมาะกับสตรีอ่อนแอเช่นเจ้า คุณหนูเฝิง เรือนหลังจึงเป็นเวทีของเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่สับสนต้นปลายจนละเมิดจารีตประเพณี”
เฝิงซู่ชิงหัวเราะเยาะ ความละอายใจเล็กน้อยที่มีต่อคังชินอ๋องเพราะการตายของพ่อบ้าน มลายหายไปจนสิ้นในยามนี้
ภายนอกคังชินอ๋องดูอ่อนโยน สุขุม ทั้งยังเปี่ยมเมตตา มักทำความดีช่วยเหลือราษฎรอยู่เสมอ ผู้ใดจะรู้ว่าทุกคนล้วนถูกเขาหลอก แท้จริงแล้วเขาคือหมาป่าในคราบแกะ
หลายปีมานี้ เขาคงอาศัยนามคังชินอ๋องข่มขู่คหบดีไปไม่รู้เท่าไร กอบโกยเงินสกปรกมาอีกมากมายเพียงใด
บัดนี้ความทะเยอทะยานของเขายิ่งใหญ่ขึ้น ถึงกับเล็งเป้ามาที่นาง
บิดาของนางเป็นรองเจ้ากรมกลาโหม อีกทั้งยังเป็นขุนนางคนสนิทที่ฮ่องเต้องค์ใหม่ไว้วางพระทัยที่สุด คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ยังกล้าใช้ตระกูลเฝิงมาข่มขู่นางและบีบบังคับนาง