เคราะห์ดีที่เพลิงมิได้ลุกลามออกไป นอกจากเรือนที่เสี่ยวมู่อาศัยถูกไฟเผาวอดวายจนหมดสิ้นแล้ว เรือนอื่น ๆ ล้วนไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
เพลิงไหม้ครั้งนี้คร่าชีวิตเสี่ยวมู่กับหมอหลวงปลอมไป
ส่วนบ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูเรือนกลับโชคดี รอดพ้นจากเคราะห์ครั้งนี้มาได้
อันที่จริง เพลิงครั้งนี้เป็นเขาที่จุดขึ้นตามคำสั่งของจงหลิน
ยามเขากำลังลำพองใจ ไปหาจงหลินเพื่อขอรางวัล ใครจะคิดว่าจงหลินจะสั่งให้คนจับเขามัด แล้วตัดลิ้นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
บ่าวรับใช้คุกเข่าอยู่บนพื้น เจ็บปวดจนแทบหมดสติ
เขาเงยหน้ามองจงหลินด้วยความหวาดผวา ก่อนส่งเสียงอู้อี้ไม่หยุด
น่าเสียดายที่เขาไม่อาจเอ่ยคำใดได้อีกแล้ว
จงหลินหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคู่นั้นไร้ซึ่งไออุ่น
“ข้ารู้ว่าเจ้าคิดถามสิ่งใด... เจ้าคงอยากถามว่า ในเมื่อเจ้าทำตามที่ข้าบอกทุกอย่าง เหตุใดข้ายังไม่ยอมปล่อยเจ้าไป ใช่หรือไม่?”
บ่าวรับใช้น้ำตานองหน้า แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเคียดแค้น
จงหลินก้าวเข้าไปหาเขาทีละก้าว ก่อนยื่นมือกระชากผมอย่างแรง
“ตั้งแต่แรก ข้าก็ไม่คิดจะให้เจ้ามีชีวิตอยู่แล้ว ย่อมต้องมีคนรับผิดแทน... อย่าโทษว่าข้าใจเหี้ยมเลย หากจะโทษ ก็โทษที่เจ้าทั้งเห็นแก่ตัวและละทิ้งความเมตตาของมนุษย์ได้ เพียงเพื่อผลประโยชน์เล็กน้อย”
เขาเพียงใช้สิ่งล่อใจเล็กน้อย บ่าวรับใช้ผู้นี้ก็ทำตามคำพูดของเขาโดยไม่ลังเล
กล่าวไปแล้ว คนที่ทำลายตนเองก็คือตัวเขา