แววอำมหิตวาบผ่านดวงตาจงหลิน เขาขยับเข้าไปใกล้หูเซียวกั๋วจ้าง ก่อนกระซิบว่า “หาโอกาสกำจัดให้สิ้นซาก ถอนรากถอนโคนเสีย”
เซียวกั๋วจ้างหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือตบไหล่จงหลิน “ดี เรื่องนี้ข้าจะมอบให้เจ้าจัดการ เจ้าต้องจัดการให้ไร้ช่องโหว่ ทั้งยังงดงามไร้ที่ติ!”
จงหลินค้อมกาย แสดงท่าทีเชื่อฟังและเคารพอย่างยิ่ง
“ใต้เท้ากั๋วจ้างโปรดวางใจ ข้าน้อยจะทำให้ท่านไร้กังวล”
เซียวกั๋วจ้างจึงคลายใจ ไม่กล่าวสิ่งใดอีก เพียงหัวเราะเบา ๆ แล้วหมุนกายจากไป
จงหลินเป็นที่ปรึกษาคนสนิทที่เขาไว้วางใจที่สุด
หลายปีมานี้ เรื่องราวมากมายที่ผ่านมือจงหลินล้วนไม่เคยผิดพลาดแม้แต่น้อย เขาจึงไม่กังวลเลยว่าจงหลินจะทำเรื่องนี้พัง
สำหรับโจวชิงเหยียน เขาก็รู้สึกว่ายามที่ผ่านมา ตนตามใจนางเกินไปจริง ๆ
เรื่องเสี่ยวมู่คราวนี้นับเป็นบทเรียนเตือนใจนาง ให้รู้ว่าเขาอนุญาตให้นางมีชีวิต นางจึงมีชีวิตได้ หากเขาสั่งให้นางตาย นางก็ต้องตายทันทีโดยไร้คำคร่ำครวญ
อย่าได้คิดไปมีไมตรีกับสุนัขตัวหนึ่ง
ทำเช่นนั้นมีแต่จะลดเกียรติของเขา
หยุนหลวนซ่อนตัวอยู่ในมุมลับ จากรูปปากและสีหน้าของเซียวกั๋วจ้างกับจงหลินขณะสนทนากัน นางคาดเดาเรื่องราวได้เกือบทั้งหมด
นางอดยกมุมปากเยาะเย้ยไม่ได้
คนพวกนี้ล้วนเป็นเศษสวะ จิตใจดำมืด พวกเขาไม่เห็นชีวิตคนมีค่าแม้แต่น้อย
ราวกับการคร่าชีวิตคนสักคน เป็นเรื่องง่ายดายพอ ๆ กับบี้มดตัวหนึ่งให้ตาย