แววตาของเหลียงอวี่หวงเย็นชาไร้ไออุ่น เขาจ้องหวงมามาอย่างเย็นเยียบ “ปีนั้นเจ้าทำร้ายเสด็จแม่ของข้า บัดนี้ยังคิดทำร้ายข้าอีก หวงมามา เจ้าช่างเป็นบ่าวผู้ภักดีอย่างยิ่งจริง ๆ”
“หากเสด็จแม่รู้แต่แรก นางก็คงไม่ช่วยเจ้า และคงไม่เก็บเจ้าไว้ข้างกาย สัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้าที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา เนรคุณไร้หัวใจ สมควรตายแล้วถูกโยนลงไปในสิบแปดขุมนรก กลิ้งในกระทะน้ำมัน ปีนภูเขาดาบ ลุยทะเลเพลิง”
หวงมามาโขกศีรษะอย่างแรง ร่ำไห้เสียงโหยหวน “องค์รัชทายาท โปรดฟังบ่าวเฒ่าอธิบายได้หรือไม่ บ่าวเฒ่าเพียงอยากช่วยพระองค์เท่านั้น”
“บ่าวเฒ่าอยากไถ่บาปจริง ๆ… พระองค์ไม่ทรงทราบหรอกว่า เมื่อบ่าวเฒ่ารู้ว่าเหลียงหนีหวงกดขี่และวางยาพิษองค์รัชทายาท บ่าวเฒ่าแค้นเคืองเพียงใด ดังนั้นบ่าวเฒ่าจึง… จึงบังอาจลอบวางยาพิษเหลียงหนีหวง”
“บ่าวเฒ่าไม่คิดให้พระองค์ต้องเดือดร้อน บ่าวเฒ่าตั้งใจว่าหลังวางยานางแล้วจะฆ่าตัวตาย แต่… แต่ก่อนตาย บ่าวเฒ่ายังอยากพบพระองค์เป็นครั้งสุดท้าย หลายปีมานี้บ่าวเฒ่าคิดถึงองค์รัชทายาท อยากเห็นพระองค์อีกสักครั้งเหลือเกิน…”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเหลียงอวี่หวง เขามองหวงมามาอย่างไม่อยากเชื่อ
“เป็นเจ้าจริง ๆ หรือที่วางยาหนีหวง?”
เขานึกว่ามีคนจงใจวางแผนลอบทำร้ายเขา
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า ตัวการทั้งหมดจะเป็นหวงมามา
เป็นบ่าวผู้ภักดีที่เขาและเสด็จแม่เคยไว้วางใจที่สุด
เมื่อสิบกว่าปีก่อน เสด็จแม่เพราะเชื่อใจนาง จึงต้องสิ้นพระชนม์